tag:blogger.com,1999:blog-219897442011-04-22T07:14:01.748+02:00Op deze weblog zijn een aantal artikelen te vinden die de afgelopen jaren gepubliceerd zijn.Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.comBlogger221100tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-16120754966344006312008-10-28T20:24:00.003+01:002008-11-09T19:30:06.617+01:00Analyse van de Amerikaanse Verkiezingen: <a href="http://www.verspers.nl/?categorie=7&amp;soort=artikel&amp;id=133">http://www.verspers.nl/?categorie=7&amp;soort=artikel&amp;id=133</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-1612075496634400631?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-52381011322971075342008-10-12T20:18:00.008+02:002008-10-12T20:43:20.792+02:00<span style="font-size:85%;">VersPers.nl 2 oktober 2008</span> <div><span style="font-size:85%;">fotografie: Rogier ten Hacken<br /></span></div><div><br /></div><div><strong>De Nederlandse grensbewaking is in handen van de Koninklijke Marechaussee. Hun grootste en belangrijkste post is Schiphol. Hier gaan jaarlijks 48 miljoen reizigers door de paspoortcontrole. Tussen de 2.000 en 3.000 reizigers blijken een vals paspoort te hebben. Deze mensen gaan terug naar het land van herkomst of vragen asiel aan. Laten we een kijkje nemen achter de schermen en het traject op Schiphol doorlopen dat een vreemdeling zonder geldig identiteitsbewijs ook doorloopt.</strong><br /></div><div><br /></div><div>“De marechaussee is de politie van de stad Schiphol”, zo verduidelijkt woordvoerder Robert van Kapel graag de rol van de marechaussee op de luchthaven. Hij geeft een rondleiding. “Het is het kleinste district met de meeste mensen, zo’n 1.800 in totaal.” Paspoortcontrole, identificatie, toezicht houden, bewaking, het opsporen van drugs- en mensensmokkel en recherchewerk; het valt allemaal onder het brede takenpakket. </div><div><br /></div><div>Toch is de marechaussee geen gewone politie. Zij hebben namelijk een militaire status. Medewerkers zijn militair opgeleid en kunnen ook naar het buitenland worden uitgezonden. De marechaussee valt dan ook onder het Ministerie van Defensie, maar in hun taakuitvoering ook onder de ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken. Grensbewaking is de belangrijkste taak, zo ook op Schiphol. “We willen hier illegale grensoverschrijding tegengaan”, legt Van Kapel formeel uit. De paspoortcontrole speelt daar een sleutelrol in, ook al weet niet iedereen dat de marechaussee dat uitvoert. “Veel mensen zeggen dat ze door de douane zijn geweest, terwijl ze de paspoortcontrole bedoelen. Het verschil zit erin dat de marechaussee zich op personen richt en de douane op goederen. Wel werken we nauw met hen samen tegen drugssmokkel.” </div><div><br /></div><div><strong>Bij de paspoortcontrole</strong><br />Het hebben van een geldig paspoort, daar draait alles om op Schiphol. De paspoortcontrole is het punt waar de zogenoemde voorwaarden voor binnenkomst worden bekeken. Vooral de reizigers die een visum nodig hebben om Nederland in te mogen, worden hier streng gecontroleerd. Zij komen Nederland alleen binnen als met een geldig identiteitsbewijs, een geldig retourticket, genoeg geld om de periode dat ze in Nederland zijn zichzelf te kunnen onderhouden en een duidelijk reisdoel. Deze visumplichtige reizigers worden in de computer ingevoerd om te kijken of ze niet voorkomen in het opsporingsregister.<br /></div><div><br /></div><div>De controles volgen een standaardprocedure, maar er komt ook een stukje 'fingerspitzengefühl' bij kijken. Van Kapel: “Als je achter de balie van de paspoortcontrole zit en er komt een groep op je af, dan ga je meteen profilen. Wat voor groep is het? Zit er iemand bij die zich zenuwachtig gedraagt? Of zit iemand strak in het pak, maar draagt hij gymschoenen?” Ook bij het vragen stellen en het bepalen of een vreemdeling een geloofwaardig verhaal heeft om het land in het komen, komt een stukje 'feeling' kijken. </div><div><br /></div><div>Het paspoort kan misschien wel geldig zijn, de persoon op de foto moet ook de persoon zijn die aan de balie staat. Is er twijfel over de echtheid van het document, dan mag de reiziger niet door de paspoortcontrole. Het document gaat naar het Expertisecentrum Identiteitsfraude en documenten. Hier wordt het onderzocht op zijn echtheid. Dat het herkennen van een vals document of een lookalike een vak apart is, wordt met een blik op de muur van het expertisecentrum duidelijk. De muur hangt vol met foto’s. In sommige gevallen is de lookalike nauwelijks van de echte persoon te herkennen. Maar de marechaussee op Schiphol beheerst dit vak goed; regelmatig geven ze trainingen in het herkennen van valse documenten op andere internationale luchthavens, bij de politie en gemeenten. </div><div><br /></div><div>Hoewel paspoortvervalsing soms zeer geavanceerd is, laat de rondleiding door het centrum genoeg voorbeelden van mislukte pogingen zien. Zo hangt er een identiteitsbewijs van een vrouw waarvan twee van de drie dochters binnen een half jaar tijd geboren werden. Ook reizigers uit ‘British Honduras’ en koninkrijk ‘Lichtenberg’ kwamen het land niet in.<br /></div><div><br /></div><div>Vreemdelingen met een vals paspoort hebben twee mogelijkheden. Ze gaan terug naar het land van herkomst of ze vragen asiel aan. De marechaussee speelt in beide opties een rol. Vreemdelingen die teruggaan, worden daarin begeleid. Veelal verblijven deze mensen op Schiphol en gaan zo snel mogelijk terug. Vreemdelingen die zich verzetten tegen uitzetting of van wie verwacht wordt dat ze tijdens de vlucht moeilijk gaan doen, krijgen begeleiding tijdens de vlucht. Dit gebeurt bij ongeveer vijftien tot twintig procent van de mensen die terug gaan. De rest wordt zonder begeleiding op het vliegtuig gezet.</div><div><strong>Afdeling Claims, Identificatie en Artikel 4</strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256336208813166850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_V-SLbYEmbSU/SPJB7sJVEQI/AAAAAAAAAA0/gUypjvRThlc/s320/koffers.jpg" border="0" /></div><strong></strong><div><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div>Wie asiel wil aanvragen, gaat naar de afdeling Claims, Identificatie en Artikel 4 (voorheen bureau Asielzaken). Er zit een gezin in de wachtruimte. “Hebben zij paspoorten?”, vraagt Van Kapel aan een medewerker die als een forensisch detective witte plastic handschoentjes draagt. “Alleen dit”, is zijn antwoord, terwijl hij een papiersnipper ter grootte van een dikke duim laat zien. “De loodgieter is net geweest omdat de wc verstopt zat. Hij vond dit.” </div><div><br /></div><div>“We zien dat wel vaker”, vertelt Van Kapel. “Vreemdelingen verscheuren hun paspoort, spoelen het door de wc of eten het soms zelfs op. Als we niet weten waar iemand vandaan komt, wordt het heel moeilijk diegene terug te sturen.” De marechaussee heeft een heleboel manieren om achter de herkomst van een document of mensen te komen. Als wij naar de volgende afdeling lopen, is aan de hand van de papiersnippers al achterhaald waar het gezin vandaan komt.<br /></div><div><br /></div><div>De marechaussee registreert de asielaanvraag, identificeert de vreemdeling (bijvoorbeeld door vingerafdrukken) en legt een dossier aan voor de IND, als zij het overnemen. In de eerste uren probeert de marechaussee zoveel mogelijk te weten te komen over de persoon die de aanvraag doet. Voor aangehouden verdachten is de termijn voor verhoor zes uur.<br /></div><div><br /></div><div>Het is duidelijk dat er soms best wel wat emotie bij dit werk komt kijken. “We worden daar heel goed op getraind”, zegt Van Kapel. "Tijdens de opleiding spelen we eindeloos rollenspellen om ervaring op te doen." Verder probeert de marechaussee bijvoorbeeld bij uitzettingen waar een begeleider mee moet, een goede match te maken. "Bij vrouwen of gezinnen, gaat er vaak een vrouwelijke begeleider mee." Na een uitzetting hebben de begeleiders daar altijd een gesprek over. "Debriefen is heel belangrijk", benadrukt Van Kapel, "Hoe stoer iemand ook is, je weet nooit of het toch problemen bij iemands werk kan opleveren."</div><div></div><div><strong>Naar het verwijdercentrum </strong></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_V-SLbYEmbSU/SPJBadYwzYI/AAAAAAAAAAs/TryixjWPSdY/s1600-h/Verwijdercentrum.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5256335637915684226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_V-SLbYEmbSU/SPJBadYwzYI/AAAAAAAAAAs/TryixjWPSdY/s320/Verwijdercentrum.jpg" border="0" /></a> </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Vreemdelingen die teruggaan naar het land van herkomst, brengen de laatste drie uur van hun verblijf in Nederland door in het Verwijdercentrum. Dit doet denken aan de kleedlokalen van de gymzaal. Het is een sobere, witte ruimte met alleen zitbanken erin.<br /></div><div>Verder zijn er losse wachtruimtes die lijken op badkamertjes. Vreemdelingen die hier moeten wachten mogen roken, bellen en krijgen altijd medische hulp als ze dat nodig hebben of als ze zich niet lekker voelen. “We willen hier de-escalerend werken”, zegt Van Kapel. Doel is om zo min mogelijk stress voor de vreemdelingen te veroorzaken vlak voordat ze teruggaan. De bewaking in het verwijdercentrum wordt dan ook niet gedaan door een overweldigende marechaussee-eenheid. “We doen wel alles met zijn tweeën. Het fouilleren doet iemand bijvoorbeeld nooit alleen”, geeft Van Kapel aan.<br /></div><div><br /></div><div>Verder hangt de hoeveelheid bewaking af van het aantal vreemdelingen in de wachtruimte en van hoe rustig zij zijn. Wel hangen er overal camera’s waarmee achter de schermen een team van een man of vijf alles in de gaten houdt. Als het nodig is, kunnen zij snel voor versterking zorgen.<br /></div><div><br /></div><div><strong>Smokkelen</strong><br />Het opsporen van mensensmokkel is één van de recherchetaken van de marechaussee. Ideeën over vreemdelingen die uit het vliegtuigruim worden gehaald of opeengepakt in koffers het land in proberen te komen, blijken cowboyverhalen. Ook als het om mensensmokkel gaat, draait alles om het hebben van een geldig paspoort. Sommige reizigers ‘verliezen’ tijdens de vlucht naar Nederland hun paspoort. Op Schiphol wachten ze dan in de vertrekhal op iemand die beloofd heeft het paspoort te regelen.<br /></div><div><br /></div><div>Op vluchten uit sommige landen of gebieden zitten vaak drugssmokkelaars. Suriname of Curaçao zijn zulke landen. Komt er iemand uit die vlucht aan die naar ontlasting ruikt of gebarsten lippen heeft, dan is de kans groot dat het een bolletjesslikker is. Wie van drugssmokkel wordt verdacht heeft de keuze om mee te werken aan een onderzoek of niet. In het eerste geval wordt de zogenaamde ‘honderd procent’-controle uitgevoerd. Hierbij krijgt de vermeende bolletjesslikker een bodyscan. Op deze röntgenfoto’s zijn bolletjes duidelijk zichtbaar.<br /></div><div><br /></div><div><strong>Produceren</strong><br /></div><div>De drugssmokkelaars moeten naar het cellencomplex op Schiphol om te ‘produceren’. Ondertussen doet de marechaussee onderzoek naar de smokkel. Worden er daadwerkelijk bolletjes in de ontlasting gevonden, dan draagt de marechaussee hem over aan het Openbaar Ministerie. Die bepaalt wat er verder gebeurt. Mensen die niet meewerken aan het onderzoek gaan ook naar het cellencomplex. Zij komen pas vrij als na een paar dagen blijkt dat er geen bolletjes ‘geproduceerd’ zijn.<br /></div><div><br /></div><div>De rondleiding door Schiphol eindigt bij de douane. Hier kunnen reizigers goederen die ze meenemen uit het buitenland aangeven. Daarna verruilen we <em>airside </em>weer voor <em>landsite</em>, zoals de marechaussee Schiphol Plaza noemt. Van Kapel neemt afscheid. De marechaussee werkt scherp, als een havik, maar wel één met 'fingerspitzengefühl'.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-5238101132297107534?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-88869973368724359712008-05-19T21:35:00.000+02:002008-05-19T21:44:12.898+02:00<strong>Rietveld bouwt geen monumenten</strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">VersPers.nl 18 mei 2008 </span><br /><br /><strong>Theatergroep Koper en het Centraal Museum Utrecht voeren deze maand het toneelstuk Rietveld: Zitten is een werkwoord op. Het stuk wordt op locatie gespeeld, in en om het Rietveld-Schröderhuis. De toeschouwers krijgen een kijkje in het leven van Nederlands beroemdste architect Gerrit Rietveld en zijn muze Truus Schröder.</strong><br /><br />Rietveld was van huis uit meubelmaker. Behalve aan het Rietveld-Schröderhuis dankt hij zijn faam aan zijn stoelen, waarvan de bekendste wel de Rood-blauwe stoel uit 1918 is. In totaal heeft hij meer dan 350 meubelstukken ontworpen. Commentaar op de stoelen was vaak dat ze niet lekker zaten. Rietvelds reactie hierop, die ook in het stuk voorkomt, was: “Zitten is een werkwoord, als je moe bent, ga je maar liggen." Afgelopen week kon een grote collectie Rietveldstoelen nog gered worden uit de nagenoeg totaal afgebrande Bouwkundefaculteit van de Technische Universiteit Delft.<br /><br /><strong>Rietveld-Schröderhuis</strong><br />Rietveld heeft het Rietveld-Schröderhuis in 1924 ontworpen en gebouwd in opdracht van de weduwe Truus Schröder. De bouw van het huis was het begin van een intieme relatie tussen de twee, die begon met dat beide, onafhankelijk van elkaar, uitkwamen bij hetzelfde stuk grond om het huis op te bouwen. Rietveld ontwierp het huis in nauwe samenwerking met Schröder. Al zijn tekeningen werden met haar besproken: “Ik vertelde hoe ik het wilde hebben, en hij tekende het”, zegt Truus Schröder in het stuk. Zowel Rietveld als Schröder hebben er tot hun dood gewoond.<br /><br />Deze maand leidt het Rietveld-Schröderhuis een dubbelleven. Overdag staat het huis open voor bezoekers die er een rondleiding kunnen krijgen. Na sluitingstijd wordt het pand overgenomen door technici en acteurs die avond aan avond het gebouw omtoveren tot het decor van hun voorstelling. Tijdens de voorstelling kijkt het publiek toe vanaf een tribune tegenover het huis en volgt de spelers via een koptelefoon. Op de zijkant van het huis wordt een close-up van Truus Schröder geprojecteerd, terwijl ze terugkijkt op haar leven met ‘Riet’. De projecties worden afgewisseld met toneel. Het levert een bijzonder schouwspel op.<br /><br /><strong>Veraf, maar toch dichtbij</strong><br />Door de opzet met een tribune zit er duidelijk een afstand tussen het publiek en de spelers. Tegelijkertijd komen de spelers soms heel dichtbij, omdat je via de koptelefoon hun ademhaling hoort of een piepend deurtje in het huis. Een neveneffect van het spelen op deze locatie is dat het huis in een omgeving staat, die niet kan worden afgeschermd, maar die soms bijna deel van het decor wordt. Je hoort auto’s rijden, vogels kwetteren en ziet fietsers en voetgangers langskomen. Af en toe stopt er iemand om het tafereel van het belichte Rietveld-Schröderhuis en een tribune vol hoofden met koptelefoons op te bekijken. Vaak steekt deze toeschouwer in zijn moderne kleren schril af tegen de acteurs, want het stuk speelt zich af in de eerste helft van de vorige eeuw.<br /><br />Regisseuse Dea Koert vindt dat dit wel goed bij het stuk past: “We hebben geprobeerd om de verschuiving in de tijd heel duidelijk neer te zetten.” Dat lukt goed en soms ook met een knipoog. Zo is een grappige hermontage van een nazi-propagandafilm (waarin de Duitse soldaten lijken te dansen) een meer dan duidelijke inleiding tot de Tweede Wereldoorlog. Wel is het jammer dat er weinig achtergrondinformatie wordt gegeven bij soms zeer specifieke dingen. Rietveld was lid van een kunstbeweging die De Stijl heette. Wat dat echter inhield, wat Dada was en wat Bauhaus ‘de vijand’ maakte, blijft onduidelijk.<br /><br /><strong>Traan en een lach</strong><br />Het theaterstuk is zowel ontroerend als grappig. Ontroerend is het eind van de Tweede Wereldoorlog dat met klokgelui wordt afgekondigd, of het denkbeeldige gesprek dat de oude Truus Schröder vlak voor haar dood heeft met de dan al lang overleden Rietveld. Als Rietveld voorspelt dat het nieuwe snelwegennet rondom Utrecht waarschijnlijk nauwelijks gebruikt gaat worden, stijgt er een gegniffel op uit de toeschouwers. Zij zitten met hun rug bijna tegen de zeer drukke Waterlinieweg aan, die op nog geen honderd meter van het Rietveld- Schröderhuis is aangelegd.<br /><br />“Zelfs Rietveld kon het wel eens mis hebben”, zegt Truus Schröder hierover. Rietveld had het ook nog over iets anders mis: de eeuwigheid. Hij had afstand gedaan van zijn geloof, want “de eeuwigheid is niet bestemd voor mensen”, zo zei hij. Het Rietveld- Schröderhuis stond er volgens hem ook al veel te lang. “Ik bouw geen monumenten”, schreeuwt hij dan uit. Dat was begin jaren ’60 van de vorige eeuw. Het huis staat er nog steeds, misschien wel voor eeuwig en al had Rietveld het niet zo in gedachten, het is toch een monument geworden.<br /><br /><strong>Andere kijk</strong><br />Spelen in zo’n huis heeft natuurlijk gevolgen. Van buitenaf gezien lijkt het alsof de spelers door het huis lopen, de trap op rennen en er rondspringen. In werkelijkheid liggen er kleden op de vloer en moet er op pantoffels en met zakjes om de voeten worden gelopen om niets te beschadigen in het fragiele huis. Ondanks dat zegt Quirine Donia, die de rol van Truus speelt: “Ik vind het heerlijk om in het huis te spelen. Het is zo’n blij huis, zo ruim en licht. Het is precies zoals Truus in het stuk zegt: nadat je in het huis bent geweest heb je een andere kijk op de wereld.”<br /><br />Bertus Mulder, die Rietveld nog gekend heeft en het boek Gerrit Thomas Rietveld (Leven Denken Werken) geschreven heeft, is deze avond ook aanwezig. De acteurs komen één voor één bij hem langs om te horen hoe ze gespeeld hebben. Hij is zeer te spreken over het stuk en vindt dat Rietveld en Schröder er herkenbaar in worden neergezet. “Rietveld had een bepaalde manier van lopen en die heb jij ook”, zegt hij tegen Robert Jan Heyning die Rietveld speelt. Vaak wordt de beoordeling nog aangevuld met een anekdote, die het idee geeft dat Rietveld misschien nog wel intrigerender was dan het theaterstuk al doet vermoeden.<br /><br />Wat dat betreft heeft Theatergroep Koper met dit veelzijdige stuk precies de goede aanpak gekozen: Het geeft de toeschouwer een kijkje in het leven van Rietveld en Schröder, maar verklapt niet alles. En door de open ramen krijgt het publiek wel een glimp van het interieur van het huis te zien, maar hoe het er nou precies uitziet, dat blijft nog een klein beetje mysterieus. Een betere manier om fascinatie op te wekken, is er niet.<br /><br />Het theaterstuk Rietveld: Zitten is een werkwoord, wordt nog tot en met 1 juni opgevoerd, elke donderdag tot en met zondag.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-8886997336872435971?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-89647260083349280852008-01-23T13:38:00.000+01:002008-01-23T13:50:52.270+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Westers belang bepaalt wat democratie is</span></strong><br /><div></div><br /><div><span style="font-size:85%;">VersPers.nl januari 2008 </span></div><div><span style="font-size:85%;"></span></div><br /><div><span style="font-size:85%;">Foto: Alex Wolf<br /></span></div><br /><div><strong>Indonesië met zijn militaire apparaat, Venezuela dat net aan een nieuwe dictator ontsnapt is, Poetin in Rusland en Hamas in Israël. Het zijn niet de meest democratische voorbeelden die er zijn. Toch werken ze formeel allemaal democratisch en worden ze door het Westen in meerdere of mindere mate ook als zodanig geaccepteerd. Wat is hiervan de reden?</strong></div><div></div><br /><div>“Het is niet te zeggen of democratie er over vijftig jaar nog is,” zegt Marco Mezzera van Instituut Clingendael. “Toch is het wel het winnende politieke systeem uit de recente geschiedenis.” Van eind jaren tachtig tot eind jaren negentig was er de derde golf van democratisering. Deze ging uit van de aanname dat democratie het winnende politieke stelsel na de Koude Oorlog was en dus de weg die gevolgd moest worden. Tussen 1991 en 1997 ontstond er dan ook een trend van het exporteren van westerse democratische modellen naar andere delen van de wereld. </div><div></div><br /><div>Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Het democratiseren van landen met een andere staatsvorm, bleek niet gemakkelijk en stuitte op een aantal obstakels. “In westerse landen wordt het politieke stelsel gecombineerd met een economisch stelsel, het kapitalisme,” legt Mezzera uit. “De gedemocratiseerde regeringen pasten het marktstelsel ook toe, maar dat ging vaak ten koste van de democratische participatie van de bevolking. De economische belangen bleken groter dan de democratische.” </div><br /><div></div><a href="http://bp0.blogger.com/_V-SLbYEmbSU/R5c3b5AI_4I/AAAAAAAAAAk/wR3nxbamN48/s1600-h/democratie.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158652850473598850" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_V-SLbYEmbSU/R5c3b5AI_4I/AAAAAAAAAAk/wR3nxbamN48/s320/democratie.jpg" border="0" /></a><strong>Interne factoren</strong><br /><div>Vaak werd er ook te weinig rekening gehouden met wat er al in het land was, zoals bijvoorbeeld een traditioneel machtssysteem dat toch goed werkte. Bij gedemocratiseerde landen (zoals Indonesië en Thailand) is daarom vaak te zien dat ze voortbouwen op wat er al was in het land, maar daardoor kunnen ze ook makkelijk terugvallen in hun oude patroon. Dat is de reden dat het militaire apparaat, dat al voor de democratisering van Indonesië veel macht in handen had, na de democratisering nog steeds veel controle uitoefent.</div><br /><div>Om democratie dus goed in een ander land te kunnen invoeren, is het nodig rekening te houden met de interne factoren en met wat dat land zelf wil. Het moet niet geforceerd worden. David Barnouw van het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie vindt Irak hier een goed voorbeeld van: “Het is makkelijk om ideologisch te zijn als je zelf niet van die stammen hebt,” zegt hij. Hij verwijst hiermee naar de drie groeperingen binnen Irak: de Koerden, de soennieten en de sjiieten. Het democratiseren van Irak stagneert vooral, omdat deze groepen moeilijk met elkaar op één lijn zijn te krijgen. “Waar wij eeuwen over hebben gedaan om het te krijgen, willen we daar in een paar maanden doen. In Irak wordt democratie met geweld gebracht en dat gaat niet werken,” aldus Barnouw.</div><div></div><br /><div><strong>Voorwaarden</strong></div><br /><div>Om democratie in een land te krijgen, zijn een aantal voorwaarden nodig, aldus Mezzera. “Een land moet een goed juridisch stelsel hebben, een stabiele staat en een goed niveau van welvaart. Maar democratie is geen absoluut begrip. Het wordt vaak simplistisch bekeken door ons.” </div><div></div><br /><div>Democratie is meer dan alleen maar de mensen naar de stembus laten gaan. “In het Midden-Oosten is bijvoorbeeld ook democratie, maar daar worden toch partijen gekozen die niet voldoen aan onze begrippen van democratie. Hamas werd daar formeel democratisch gekozen, maar toch staat die partij in tegenstelling tot wat een politieke partij zou moeten zijn. Hamas heeft bijvoorbeeld een gewapende vleugel.”</div><br /><div></div><div><strong>Een aantal voorbeelden</strong></div><br /><div>Het Midden-Oosten is slechts één van de vele voorbeelden wereldwijd van dergelijke ‘democratieën’. Maar er zijn er natuurlijk nog veel meer. Hieronder een paar recente voorbeelden: </div><div></div><br /><div><em><strong>Rusland</strong> </em></div><br /><div>“Poetin is duidelijk een vermomde dictator,” zegt Mezzera. “Hij doet wat hij wilt en oefent grote controle uit op de persvrijheid en vrijheid van meningsuiting.” Rusland wordt steeds meer een autoritair regime. “Dat kan problemen opleveren voor het westen,” zegt Mezzera. “Zeker als het militair element weer boven komt, zoals het geval lijkt te zijn. Onder Jeltsin was dat net aan het afbrokkelen. Het westen is kritisch naar Rusland, maar moet voorzichtig zijn. Europa heeft economische belangen bij een goede band met Rusland. We zijn gasafhankelijk van het land.”</div><div></div><br /><div>Barnouw heeft een mildere kijk op Rusland. Hij ziet het vooral als een land dat nog zoekende is naar zijn democratische vorm: “Tot 1988 had je in Rusland nog verkiezingsuitslagen van 99 procent. Nu is het democratiseringsproces daar bezig, maar ze willen toch het belangrijkste land blijven. Het duurt even voor Rusland er is, maar in vergelijking met hoe het was, is er al vooruitgang.” Hij wijst ook op het feit dat democratie niet altijd een vooruitgang is voor de bewoners van een land zelf: “In Rusland zeggen veel oude mensen dat het vroeger beter was. Toen hadden ze in ieder geval te eten.” </div><div></div><br /><div><em>Indonesië</em></div><br /><div>Indonesië wordt gezien als een goed voorbeeld van een recente democratisering. “Al vraag ik me af of het land nu wel een echte democratie is,” zegt Mezzera. “Het militaire apparaat heeft een sterke controle op politiek en economie. Pas in 2004 kreeg Indonesië zijn eerste gekozen president en dat was weer een oude generaal. Zo heeft de elite weer de controle en gaat het over de belangen van een beperkt aantal mensen.”</div><br /><div></div><div>Mezzera vervolgt: “Ook de wetgeving schiet tekort, want er is nog steeds geen politieke wil om de schuldigen van mensenrechtenschennis te laten berechten.” Indonesië democratiseert dus vanuit wat er al was. Waarom ziet het westen dit dan toch als een geslaagd democratiseringsproces? “Het is onze wens om Indonesië als een geslaagd project te zien,” zegt Mezzera. “Indonesië is een belangrijk land op het strategische schaakbord, in de strijd tegen het terrorisme. Het is het grootste moslimland ter wereld, dus dat wil je dicht bij je houden en niet laten vervreemden van het westen. Ook spelen economische belangen mee.” Indonesië heeft namelijk het neoliberalisme geaccepteerd en schaart zich daarmee aan de kant van het westen. </div><br /><div></div><div>Dit in tegenstelling tot Latijns-Amerika. Venezuela wijst het neoliberalisme af en baart het westen zorgen door het nationaliseren van zijn olie- en gasmaatschappijen. Het land wil zo min mogelijk handel met de Verenigde Staten, maar wil wel de banden met zijn buren aanhalen, onder andere door het oprichten van een Latijns-Amerikaanse tegenhanger van de Wereldbank.</div><br /><div></div><a href="http://bp2.blogger.com/_V-SLbYEmbSU/R5c3bZAI_3I/AAAAAAAAAAc/DicE7rn38r8/s1600-h/brandend+geld.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5158652841883664242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_V-SLbYEmbSU/R5c3bZAI_3I/AAAAAAAAAAc/DicE7rn38r8/s320/brandend+geld.jpg" border="0" /></a><em>Venezuela </em><br /><div>In Venezuela heeft een referendum op het nippertje een grondwetswijziging kunnen voorkomen waarmee president Hugo Chavez zich onbeperkt herkiesbaar kon stellen. Hiermee zou hij in feite een dictator zijn geworden. “De zoveelste,” zegt Barnouw. “De democratie in Venezuela is formeel netjes, maar toch doortrapt. Het is nog steeds deel van de oligarchie (Red.: heerschappij van enkelen, behorend tot de bevoorrechte klasse, elite), maar er is wel vooruitgang. Het pleit voor de democratie in Venezuela dat de grondwetswijziging het niet heeft gehaald, maar als zestig procent van het volk voor een wijziging had gekozen, had je het toch moeten accepteren.” </div><div></div><br /><div>Een volk dat democratisch zijn dictator kiest? Mezzera gelooft er niet in: “Het zou kunnen. Als hoofd kan je veel invloed hebben op hoe het proces loopt. Als de grondwetswijziging was doorgevoerd, zou ik me altijd afvragen of het wel eerlijk was gegaan. Het veilig stellen van het eigen regime uit belang voor het volk roept twijfels op. Hoe langer mensen aan de macht zijn, hoe meer ze het systeem controleren. Niet voor niets zijn er binnen een democratie regels voor hoe lang iemand aan de macht mag zijn. Die regels zijn er om verandering en vernieuwing te garanderen.”</div><div></div><br /><div><em>Irak</em></div><br /><div>Zowel Barnouw als Mezzera hebben dezelfde visie over het democratiseringsproces van Irak: “Dat gaat niet tot stand komen.” Mezzera: “Het is duidelijk dat het westen erin geslaagd is een dictator te verwijderen, maar niet in democratie te brengen. In Irak is te weinig rekening gehouden met interne problemen. Als externe acteur moet je je rol goed kennen. Je moet weten wat je kunt doen, tot waar je kan gaan. Het democratiseringsproces in Irak is nu op een gevaarlijke manier gekoppeld aan interventie: democratie wordt een reden om de interventie te verantwoorden. Daarmee ontkracht je democratie.” </div><div></div><br /><div>Barnouw ziet het democratiseren van Irak vooral als westerse ideologie: “Een aantal waarden zijn universeel, andere zijn door rijke landen verzonnen. We vinden dan dat elk land zo moet zijn, maar je kan democratie niet zomaar ergens anders neerzetten met marionetten, zoals in Irak.” Wel is hij positief over het democratiseren: “Je moet democratie wel verspreiden, want het is beter dan het stammenverwantschap dat er nu is.”</div><div></div><br /><div>Het is duidelijk dat democratiseringsprocessen vaak moeizaam verlopen. Irak is daar een voorbeeld van. Misschien zorgt de afloop van Irak er wel voor dat het westen minder snel democratiseringsprocessen in andere landen opstart. “Je zou verwachten van wel,” zegt Mezzera. "Toch worden er maar weinig lessen geleerd. Kijk maar naar hoe de Verenigde Staten en Frankrijk zich opstellen tegenover Iran. Als andere belangen een rol spelen, bijvoorbeeld het beheer van oliebronnen of als Iran als een bedreiging wordt gezien, kiest het westen toch voor een interventie.”</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-8964726008334928085?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-60206283355104529472007-09-29T19:13:00.000+02:002007-10-29T21:24:37.060+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Imago Nederlands leger staat ter discussie</span></strong> <div><div></div><br /><div><span style="font-size:85%;">VersPers.nl september 2007</span></div><div><br /><strong>Met nog maar een paar weken te gaan voor het definitieve besluit over de verlenging van de Nederlandse missie in Afghanistan wordt genomen, raakt Nederland overspoeld met nieuws over de missie. Of al die informatie het publiek ook echt een beter beeld geeft, is nog maar de vraag.</strong></div><div><strong></strong> </div><div><strong></strong> </div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div></div><div>Het imago van Defensie lijdt onder de informatiestroom rond deze verlenging en de steun voor de missie onder de Nederlanders is met 39 procent lager dan ooit. Het Bureau Gedragswetenschappen van Defensie doet er continu onderzoek naar. Maandelijks worden er telefonische en schriftelijke enquêtes gehouden, waarmee het imago van Defensie en het draagvlak voor de missie nauwlettend in de gaten wordt gehouden. Ook in verband met het werven van nieuwe mensen. </div><div></div><br /><div>Het lagere cijfer is volgens Robin Middel, woordvoerder van de Uruzganmissie, een direct gevolg van de uitgebreide berichtgeving rond de gevechten in Chora. "Op dit moment wordt er veel gevochten in Uruzgan. Dat drukt de wederopbouw naar de achtergrond. Er zijn ook grote successen geboekt, maar die zijn moeilijk te vertalen in de publiciteit," zegt Middel. "Een overleg tussen stamhoofden doet het in de media nu eenmaal minder goed dan vijfhonderd Talibanstrijders die een post willen aanvallen."</div><br /><div></div><a href="http://bp0.blogger.com/_V-SLbYEmbSU/RyY9lmdakjI/AAAAAAAAAAM/DhMBhjf2-2M/s1600-h/afgh01.gif"></a><strong>Wederopbouw</strong><br /><div>Middel geeft drie redenen aan waarom het imago van Defensie is verslechterd. Ten eerste zit Nederland nu ruim een jaar in de Afghaanse provincie Uruzgan. De roep van journalisten om een concrete stand van zaken over de wederopbouw wordt steeds luider. Volgens Middel daarentegen is wederopbouw moeilijk zo concreet aan te geven. "De media hebben de neiging om te zeggen: geef ons maar een lijst met waterputten. Maar daar gaat het niet om. De waterput is niet de wederopbouw."</div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>"NGO’s (niet-gouvernementele organisaties, bijvoorbeeld het Rode Kruis red.) doen de wederopbouw, het leger zorgt daarbij voor de veiligheid. Wederopbouw is bijvoorbeeld het opzetten van een EHBO-post. De Taliban heeft daar ook baat bij, dus die vernielen ze niet. Vervolgens worden er vanuit die post cursussen gegeven aan Afghanen. Alternatieve manieren aanbieden om zelf het land op te bouwen, daar gaat het om. Maar dat kan niet binnen een jaar." Hij denkt dat de verwachtingen van de samenleving wat betreft de wederopbouw misschien te hoog zijn.</div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Daarnaast denkt Middel dat Nederland zich misschien niet genoeg realiseert dat Defensie er in het belang van de Nederlandse samenleving is. "We leven in een welvarend land en die welvaart is voor negentig procent afhankelijk van een stabiele exportmarkt. Het is in mijn optiek dan ook niet raar dat de Nederlandse samenleving investeert in een veilige en stabiele wereld." </div><div></div><br /><div>Voor een positief imago wijst hij ook naar de politiek: "Niet alleen Defensie moet draagkracht voor de missie creëren, ook Buitenlandse Zaken moet dat doen. De missie is een uitvloeisel van ons buitenlands beleid, maar die gezamenlijke gedachte is er nog niet genoeg."</div><div></div><br /><div>Herman Vijlbrief, verslaggever bij Netwerk, denkt dat het ook een beetje eigen schuld is, dat er zo op de wederopbouw wordt gehamerd door de pers: "Defensie communiceert steeds dat het om een wederopbouwmissie gaat." Hij vindt het logisch dat die vragen komen als er vervolgens Nederlandse soldaten sneuvelen in gevechten. </div><div></div><br /><div><strong>Dienstplicht</strong></div><div>Een historische verklaring voor het verslechterde imago van Defensie zijn de veranderingen die de organisatie zelf heeft ondergaan. Tien jaar geleden is de dienstplicht opgeschort en is niemand meer verplicht het leger in te gaan. In de tijd van de dienstplicht kende iedereen wel iemand die bij Defensie werkte. Vijlbrief kan zich wel voorstellen dat dit een rol speelt. Hij is er zelf een voorbeeld van: "Ik ben nooit in dienst geweest, ik ben er te jong voor," zegt hij. "Voordat ik naar Uruzgan ging, had ik niet zo veel met het leger. Dat is snel veranderd." </div><div></div><br /><div><strong>Embedded</strong></div><div>Een manier voor Defensie om hun verhaal te doen over de missie en zo bij te kunnen dragen aan een positiever beeld over het leger en de missie, is journalisten 'embedded' (dat wil zeggen dat de journalist een tijdje mee mag met een militaire eenheid) een kijkje bij de missie te laten nemen. Vijlbrief is begin dit jaar ook twee weken embedded in Afghanistan geweest. Hij ging ernaartoe om een reportage over de nazorg voor veteranen te maken. Eenmaal daar raakte hij betrokken bij een zelfmoordaanslag, toen hij met een patrouille mee op pad was. "We reden door de woestijn. Afghanistan is een prachtig land. Kinderen zwaaiden ons toe vanaf de kant van de weg en we zeiden tegen elkaar: ‘Is hier nou oorlog?’. Het volgende moment was alles anders."</div><br /><div></div><div>Ook over de aanslag maakte hij een reportage. "Dan laat je de gruwelijke werkelijkheid zien," zegt hij. Toch is het embedded zijn hem meegevallen: "Ik mocht alles doen wat ik wilde. De regel van Defensie is dat je alles mag laten zien, zolang het de missie maar niet in gevaar brengt." Voor het resultaat naar buiten wordt gebracht, moeten journalisten hun werk eerst aan Defensie voorleggen. Vijlbrief moest een keer een bijzin weghalen, maar "dat ging nergens over," volgens hem.</div><div></div><br /><div>Doordat journalisten voor korte duur op deze manier in en uit het legerkamp vliegen is embedded zijn niet helemaal op de werkelijkheid. "Alles wordt voor je bepaald," zegt Vijlbrief. "Het kamp is heel klein. Eigenlijk doen alle journalisten er hetzelfde, ze stellen allemaal dezelfde vragen. Maar je moet zo veel mogelijk laten zien, zoals bijvoorbeeld die aanslag. Dan hoef je het niet uit te leggen, want je laat het al zien."</div><div></div><br /><div><strong>Partijdigheid</strong></div><div>Nel Ruigrok, hoofd onderzoek bij de Nederlandse Nieuwsmonitor en docent oorlogsverslaggeving aan de Universiteit van Amsterdam, is het daarmee eens. Ze promoveerde op een onderzoek naar de verslaggeving tijdens Bosnië en heeft toen gezien hoe erg de verslaggeving eronder kan lijden als journalisten hun onpartijdigheid verliezen. Veel journalisten in Bosnië werden fel voorstander van de interventie, maar hadden daar eigenlijk te weinig kennis over. Daarnaast citeerden ze vooral slachtoffers. Hierdoor werd de verslaggeving partijdig en vol met stereotypen.</div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div>Ruigrok pleit er daarom sterk voor dat journalisten zo veel mogelijk kanten van het verhaal laten zien en dat ze nuanceren. Ze geeft echter ook aan dat er veel hindernissen en valkuilen zijn om tot zulke verslaggeving te komen. "Het is moeilijk om in Afghanistan volgens journalistieke criteria te werken, omdat het een erg ontoegankelijk gebied is. Journalist Arnold Karskens is er nog wel op eigen gelegenheid naartoe geweest, maar het is bijna onmogelijk om dat te doen. Als je naar Afghanistan gaat, ga je embedded en dat levert een heel ander soort journalistiek op. Je trekt als journalist steeds met de militairen op en dat maakt het moeilijker om er daarna negatief over te berichten en kritisch te zijn."</div><div></div><br /><div>Vijlbrief heeft dit ook ervaren. Hij geeft aan dat het kamp erg klein is en je constant op elkaars lip zit. Je krijgt snel een band. Met sommige militairen waar hij mee omging toen hij embedded was, heeft hij nog steeds contact. Over zijn reportage over de aanslag zegt hij: "Ik wilde het vooral zo maken dat de jongens daar zouden zeggen: ‘Zo was het. Zo heb ik het ook ervaren’." </div><div></div><br /><div><strong>Permanente aanwezigheid<a href="http://bp0.blogger.com/_V-SLbYEmbSU/RyY-bmdakkI/AAAAAAAAAAU/xzEzYhG_hwY/s1600-h/afgh02.gif"></a></strong></div><div>Ondanks dat het embedded zijn ook nadelen heeft, denkt Middel dat een permanente aanwezigheid van journalisten in het gebied wel de beste manier zou zijn om de missie zo goed mogelijk te verslaan. "Ook al is dat niet haalbaar voor Nederland," zegt hij erbij. </div><br /><div>Ruigrok is het ermee eens dat de constante aanwezigheid van journalisten in het gebied goed zou zijn. "Je kunt dan beide kanten laten zien, dus ook de Taliban.” Bovendien geeft het journalisten de mogelijkheid zich echt in te werken in de materie: "Journalisten die er embedded naartoe gaan, hebben vaak geen idee. Het is spannend om erheen te gaan en je hebt doorgaans weinig tijd om je voor te bereiden. Vaak ga je er al met een vooroordeel naartoe. Daardoor ben je meer vatbaar voor manipulatie. Als je er langer bent en tussen de mensen leeft, krijg je een heel ander beeld dan als je incidenteel bij een slachtoffer gaat kijken." </div><div></div><br /><div>Vijlbrief is het er niet onverdeeld mee eens. "Het kan niet", zegt hij "want dan zou Defensie dat moeten betalen en dat doen ze niet. Het zou wel goed zijn, omdat je er dan zo dicht op zit. Aan de andere kant is het werkgebied zo klein dat je iedereen snel kent en dat is niet gezond. Misschien zou het kunnen als je de journalist elke maand afwisselt." </div><div></div><br /><div><strong>Scoren</strong></div><div>De drang om een goed verhaal te scoren is een ander punt waarom Middel voor een permanente aanwezigheid in het gebied is. "Embedded journalisten zijn maar heel kort in Afghanistan en dan moeten ze met een verhaal terugkomen." Ruigrok is ervan overtuigd dat de drang om te scoren meespeelt: "Ik geloof zeker dat journalisten eerder op negatief nieuws zijn gericht." Ze benadrukt hierbij echter dat zowel Defensie als de journalistiek wat dit betreft preken voor eigen parochie. Beiden hebben ze hun eigen belangen. </div><div></div><br /><div>Middel is ontevreden over een persbriefing over de wederopbouw dat niet meer publiciteit opleverde dat een eenkoloms berichtje in de Volkskrant, terwijl Vijlbrief dit niet als een bewust gekozen negatieve insteek ziet. Hij wijst op de journalistieke verantwoordelijkheid: "Als journalist moet je altijd kritisch zijn en niet aan de leiband van Defensie meelopen. Leuk dat die stamhoofden vandaag gaan overleggen, maar doen ze dat morgen ook nog? Of zijn ze dan weer van mening veranderd?" </div><div></div><br /><div>Volgens Middel zoeken journalisten vaak bevestiging. "Eén mens is geen mens," zegt hij, "daarom zoeken ze een bron die hun verhaal bevestigd." Ruigrok beaamt dat een dergelijke werkwijze voorkomt. "In Bosnië gebeurde dat in ieder geval. Het heet 'opportune witness'. De journalist citeert dan bronnen die hetzelfde idee hebben over het onderwerp als hijzelf heeft."</div><div></div><br /><div><strong>Kritisch blijven</strong></div><div>De doelgroep, het publiek, lijkt soms een beetje uit het oog verloren te zijn. Misschien heeft dat ermee te maken dat het Defensie-imago verslechterd is en de steun voor de missie op dit moment laag is. Defensie vertelt uiteindelijk liever zelf hun eigen verhaal op bijvoorbeeld een luchtmachtdag en de journalistiek neemt voor de kijkcijfers af en toe een beetje nuanceverlies op de koop toe. </div><br /><div></div><div>"Als kijker of lezer moet je er daarom kritisch tegenover blijven staan. Het is niet de enige waarheid," roept Ruigrok het publiek op. "Je moet altijd in het achterhoofd houden dat het een selectie is die afhankelijk is van het moment en de omstandigheden." </div><div></div><br /><div>Ze ziet daarin ook een rol voor de journalist weggelegd: “Het publiek is zeer afhankelijk van de media. Daarom moet de journalistiek nuanceren en soms erbij zeggen dat hij geen hoor en wederhoor kan toepassen en dat dit de enige bronnen zijn die hij kon vinden. Dat is moeilijk, want de krant moet toch verkocht worden." </div><br /><div></div><div>Vijlbrief zegt ook: "Hét onafhankelijke verhaal bestaat niet. Je pikt er altijd een ding uit, dus je bent subjectief. Een reportage is gemaakt voor een breed publiek, daarin verlies je altijd nuance." Voor woordvoerder Robin Middel is het niet eens een kwestie van nuance verliezen per item: "Wij leggen hier alles naast elkaar en bekijken zo per keer het totale beeld. Soms win je dan en soms verlies je."</div><div></div><br /><div><strong>Politieke invloed</strong></div><div>De minst beïnvloedbare partij lijkt uiteindelijk de politiek te zijn. "Ik heb het idee dat de missie vooral een politiek ding is en dat achter de schermen allang is besloten dat we doorgaan," aldus Vijlbrief. "Wij hebben daar als journalisten geen invloed op, hoezeer dat ook zou moeten in een democratie. Je hebt pas invloed als je keihard kan bewijzen dat wat we in Afghanistan doen niet werkt.” Ruigrok heeft dezelfde visie: "De overheid doet het toch; als ze wil ingrijpen dan doet ze dat." Ze gelooft wel dat de journalistiek een bepaalde invloed heeft, maar "de journalistiek heeft geen macht. Macht klinkt alsof ze iets kan afdwingen en dat kan ze niet".</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-6020628335510452947?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1149601686686167622006-06-06T15:34:00.000+02:002006-06-06T15:48:11.016+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Marc Chavannes: ‘Je moet wegwezen voor je nieuwsgierigheid verliest’.</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Babel juni 2006<br /></span><br /><strong>“Als je twee banen hebt, heb je er eigenlijk drie”, verzucht Marc Chavannes als hij aanschuift voor een interview. Hij verwijst ermee naar zijn twee drukke banen. De helft van de tijd werkt hij als redacteur bij het NRC. Daarnaast is hij hoogleraar journalistiek aan de Rijks Universiteit Groningen. Als “leerstoelgroephouder, zoals dat heet” is hij verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van zo’n 120 minorstudenten en 45 masterstudenten. Allemaal willen ze de journalistiek in. Daarvoor hebben ze in Chavannes een ideaal klankbord gevonden, want hij heeft al een lang journalistiek leven achter de rug.<br /></strong><br />Na zijn studie rechten aan de Universiteit van Leiden, studeerde hij journalistiek aan Columbia University in New York. Daarna vervulde hij als redacteur verschillende functies bij het NRC Handelsblad. Maar het bekendst is hij waarschijnlijk toch wel als correspondent. Dat was hij de afgelopen jaren in Londen, Frankrijk en Washington. Over de tijd die hij in het buitenland doorbracht schreef hij ook boeken. Zo kwam ‘Frankrijk achter de schermen’ in het leven en het vorige maand uitgekomen ‘Op de As van Goed en Kwaad’, over de Verenigde Staten.<br />Zijn schrijfsels bleven niet onopgemerkt. In 1988 won hij de Prijs voor de Dagbladjournalistiek en in 2004 kreeg hij de Anne Vondelingprijs voor zijn verslaglegging rond de Amerikaanse verkiezingen. Reden genoeg dus voor Babel om eens te gaan praten met deze man.<br /><br /><em>Waarom heeft u het correspondentschap vaarwel gezegd en bent u hoogleraar geworden?</em><br />Bij NRC Handelsblad bestaat de traditie dat correspondenten rouleren. Je bent maximaal vier tot zes jaar correspondent in een bepaald land. Ik zat vijf jaar in de Verenigde Staten, dus ik kwam bijna terug. Als buitenlands correspondent maak je in een nieuw land een curve door: In het begin weet je er niet zo veel van en maak je beginnersfouten. Dan leer je steeds meer over het land en wordt je steeds beter. Daarna weet je er zoveel van dat het gevaar bestaat dat je alles al een keer hebt beschreven. Je moet wegwezen voor je die verliest. Want door nieuwsgierigheid gedreven, schrijf je de mooiste stukken.<br />Toen ik door Groningen werd gevraagd om daar naartoe te komen was ik verrast, maar ik vond het ook heel leuk, omdat ik geloof in het vak. Het gezag van de journalistiek is in Nederland niet zo groot, er zijn veel ontwikkelingen die het vak onder druk zetten, het kan alleen voortbestaan met goedopgeleide mensen.<br /><br /><em>U bent correspondent geweest in Groot-Brittannië, Frankrijk en de Verenigde Staten. Die landen hebben met elkaar een hele bijzondere verhouding. Is het niet moeilijk om van zulke, soms tegengestelde, landen verslag te moeten doen?<br /></em>Nee, ik vond het [een ideaal toeval. Frankrijk en Amerika zijn allebei landen die aanspraak maken op het uitvinden van de parlementaire democratie. De enige echte. Ze zijn daarom elkaars favoriete tegenvoeter. Frankrijk vind het heerlijk om op de Verenigde Staten af te geven, en Amerika vind Frankrijk in zijn hart heel charmant. Groot-Brittannië heeft ook de laatste jaren getracht Amerika's beste bondgenoot te zijn; ik weet een beetje waar dat vandaan komt.<br />Zo’n land waar je jezelf helemaal opgestort hebt, raak je niet meer kwijt. Daarom vond ik het bij het begin van de Irak oorlog zo interessant om te zien hoe Frankrijk zich opstelde en hoe Blair bondgenoten probeerde te vinden. Het was echt onder tafel zitten bij de grote mogendheden. Ik vond het niet moeilijk, maar net fascinerend om daar verslag van te doen, ik wist waar ik op moest letten bij die landen.<br /><br /><em>In uw nieuwe boek: ‘Op de As van Goed en Kwaad’ gaat u op zoek naar ‘Amerika ten tijde van George W. Bush’, dus naar en door het door Republikeinen gedomineerde Amerika. U wilt ‘Amerikanen laten zien zoals ze zijn’. Wat hoopt u dat de lezer uit uw boek haalt?<br /></em>Ten eerste hoop ik dat de lezer een aantal plezierige uren heeft met het boek in de hand. Verder is het boek zo opgesteld dat het niet van voor naar achter helemaal gelezen hoeft te worden. De lezer kan zelf hoofdstukken uitpikken die hem interessant lijken. Als iemand zich bijvoorbeeld afvraagt hoe het Amerikaanse politieke systeem nu eigenlijk in elkaar zit, dat staat er vrij feitelijk in. Ik hoop ook dat mensen het gezellig vinden om te lezen hoe Amerikanen eten, trouwen, geloven, reizen en hoe ze aan sport doen. En ik hoop dat de mensen die het boek wel helemaal lezen, zien dat het een met het ander samenhangt: de goedgelovigheid, de soms bot lijkende aanpak, andere landen de les lezen, en de goede bedoelingen: waar het uit voort komt. Je kan het ook zien als verschillende boeken voor verschillende mensen.<br />Ik denk ook dat wat nu niet actueel is, volgende week wel actueel is. Zoals met Hirsi Ali, die naar de Amerikaanse denktank gaat. Dat is wel een mooi voorbeeld van iets dat in mijn boek beschreven staat.<br /><br /><em>Ik heb wel eens het idee dat schrijvers van dit soort boeken over Amerika, altijd een beetje in de bres moeten springen voor het land. De toon lijkt vaak verdedigend, om maar te laten zien dat Amerika anders is dan we denken. Ervaart u dat ook zo?</em><br />Ik spring niet in de bres voor Amerika, maar het land is, denk ik, wel moeilijker te duiden voor Nederlanders omdat we zoveel beelden kennen. We hebben allemaal een spijkerbroek en we kijken allemaal naar die films. We wonen bij ze in de huiskamer, maar hebben geen idee wat er werkelijk gebeurd. Het boek is niet om wat dan ook goed te praten, maar om uit te leggen waar het vandaan komt. Het is niet pro-Bush, maar ook niet tegen Bush. Ik heb getracht werkelijk te beschrijven wat Bush heeft gezegd en gedaan en waar dat wel of niet in de Amerikaanse traditie past.<br />Ik vind niet dat je kan zeggen dat Nederlanders algemeen ongenuanceerd zijn. Sommige mensen weten net weer heel veel over Amerika binnen hun vakgebied, maar de ingewikkelde onderliggende motieven worden wel eens over het hoofd gezien. Bovendien is er van alles dat wij hier niet weten. Het stemmen voor veel (semi-)openbare ambten bijvoorbeeld. Dat is eigenlijk meer democratisch dan de Nederlandse praktijk, al heft de overheersende rol van geld in de politiek dat positieve effect wel weer op. Het is geen pro/ contra verhaal. Ik probeer de feiten en nuances in te vullen zodat meer mensen het beter begrijpen. Ik hou van het land, maar wil dat niemand opleggen. Ik heb geen kritiek uit America-bagging maar als kritiek op een goede vriend.<br /><br /><em>In een ander interview zei u dat meer media over minder schrijven en elkaar napraten en ook elkaars fouten overnemen. Ziet u dat ook in de verslaggeving over Amerika?</em><br />Ik denk dat het misschien een deel luiheid en taalarmoede is. Daarom zijn correspondenten ook zo belangrijk. Nog maar weinig media hebben een eigen correspondent in het buitenland, ze moeten het doen met persbureaus als AP, AFP en Reuter. Daarom is er kans op versmalling en meer eenzijdige verslaggeving uit het buitenland. Het gebeurd in het kader van de efficiency, maar leidt wel tot een verarming. Dat is niet goed, we zijn als land rijk genoeg om daarin te kunnen investeren, zou je denken. Je hoort dan steeds maar dezelfde stem vanuit één buitenland, die je misschien helemaal niet zo aanspreekt. Daarom is het goed dat er rotatie is en correspondenten met enige regelmaat wisselen. Bij de gratis kranten ben je bijna helemaal bevrijd van berichtgeving vanuit het buitenland, dat leidt wel tot erge vernederlandsing.<br /><br /><em>Vindt u het niet vermoeiend steeds in die rol te moeten zitten en Amerika steeds uit te moeten leggen?<br /></em>Alles in de hele wereld kan je via radio, tv en internet volgen, toch zie je in veel landen een 'verbinnenlandisering'. De tijd dat we gedachteloos opgingen in de Europese droom is voorbij. Maar we kunnen ons minder dan ooit veroorloven, niet te weten wat er in andere landen gebeurd. Anders zie je ontwikkelingen niet aankomen. Amerika wijkt in sommige opzichten af van Europa. Zij vinden Europa een stervend continent dat niet meer de kracht heeft om zich te bewapenen en voort te planten. We houden niet eens onze bevolking op peil! Dat zegt iets over de vitaliteit van dat land. Niet voor niets halen ze zoveel immigranten binnen. Die komen de Verenigde Staten ten goede, daar kan Europa iets van leren. Ik heb het dan niet over het bouwen van een muur in Texas, maar over de werkelijke immigratie.<br />Ik word er niet moe van alle gegevens over zo'n land bij elkaar te sprokkelen. Na jezelf zes jaar op een land gestort te hebben, wil je ook je gedachten ordenen. Dit is wat ik nu heb aangetroffen, over tien jaar is het misschien weer anders, maar nu is dit mijn ordening. <br /><br /><em>Heeft u een omschakeling moeten maken van journalistiek bedrijven naar het lesgeven over het vak?<br /></em>Ik heb een grote omschakeling moeten maken om weer in Nederland te wonen. Ik had wel gehoord van de Fortuyn-revolutie, dat ben ik nu aan het inventariseren. Ik heb het idee dat Nederland niet opener naar buiten is geworden. Gelukkig zijn de ambtelijke verhoudingen op de universiteit nog niet allemaal veranderd.<br /><br /><em>Heeft u het idee dat de journalistiek een vak is dat te leren is?</em> <br />Ja. Er is veel vraag naar de opleidingen en weinig werk. Maar gestaag ontstaan er nieuwe webvarianten en dus nieuwe banen. In de Verenigde Staten heb ik nieuwe vormen van journalistiek gezien en gevolgd, sommige positief, andere negatief. Ik weet niet zeker of ze hier komen, maar het is goed om ze te volgen.<br /><br /><em>Ziet u nog een speciale rol weggelegd voor journalisten in de relatie tussen Amerika en Nederland?<br /></em>Over het algemeen letten Amerikaanse journalisten alleen op Europa als er iets dramatisch is gebeurd, zoals laatst. Dan wordt ik gebeld om Hirsi Ali uit te leggen. Ik ben ook uitgenodigd af en toe een bijdrage te leveren aan een Amerikaanse groepsweblog: <a href="http://www.tpmcafe.com/">www.tpmcafe.com</a>. Daar wordt op een goed niveau gediscussieerd over actuele onderwerpen. Het idee van een elektronisch koffiehuis spreekt me aan, maar het gaat er wel eens erg serieus aan toe. Bloggen mag wel wat spontaner.<br /><br /><em>U eindigt uw boek positief, door te zeggen dat Amerika zichzelf steeds weer corrigeert. Nu de spanning tussen de Verenigde Staten en Iran zo stijgen zijn er veel mensen die zich af vragen of dat ook gaat gebeuren, of dat er misschien nog een oorlog bij komt.<br /></em>In mijn boek verwijs ik daarmee naar het herstellen van het oude respect voor de rechtsstaat en het respect voor landen die bondgenoten zijn. Er is in vorige crises een tegenbeweging ontstaan die het land weer op zijn oude democratische en rechtsstatelijke koers bracht. Dat geeft hoop, maar ik ga niet graag de voorspellende sfeer in.<br /><br /><em>Zonder een voorspelling te doen, wat denkt u dat er na de volgende presidentsverkiezingen gaat gebeuren? De nieuwe president krijgt van alles op zijn bord: de oorlog in Irak is er nu eenmaal, er zijn tekorten. Zal bijvoorbeeld de ‘War on Terror’ worden overgenomen, of zal een nieuwe president daar afstand van doen en de Irak oorlog zo snel mogelijk willen beëindigen?<br /></em>Amerikanen hebben groot ontzag voor hun staatshoofd, wie dat ook is. Veel presidenten zetten het beleid van hun voorganger vaak door. Daar was George W. Bush zelf een uitzondering op. Hij volgde, vooral in het begin de ABC-lijn: Anything But Clinton. Het Amerikaanse beleid is over het algemeen consistenter dan je verwacht. De ‘War on Terror’ wordt wel doorgezet. Hillary Clinton is op dit moment de grootste kandidaat bij de Democraten. Zij heeft nooit afstand genomen van de oorlog in Irak, maar zal waarschijnlijk wel weer meer de buitenlandse diplomatie op gang brengen. Het is overigens de moeite waard meer op de feiten te letten dan op de taal. Iedereen die linkser is dan Bush zal zeggen: alles van gaat Bush weg, om vervolgens toch veel bestaand beleid voort te zetten.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-114960168668616762?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1148118832193802542006-05-20T11:48:00.000+02:002006-06-08T08:57:03.350+02:00<strong>Nynke van Hichtum/ Leven en wereld van Sjoukje Troelstra-Bokma de Boer:<br /><span style="font-size:130%;">Een vrouw die zich niet laat kennen.<br /></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Babel mei 2006</span><br /><br /><strong></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/1600/Nienke_van_hichtum.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/320/Nienke_van_hichtum.1.jpg" border="0" /></a><strong>Sjoukje Troelstra-Bokma de Boer (1860-1939) genoot haar leven lang bekendheid. Als domineesdochter was ze bijna een publiek figuur in het dorp waar ze opgroeide. Later werd ze bekend als de vrouw van de voorman van de Sociaal-Democratische Arbeiderspartij: Pieter Jelles Troelstra. Daarnaast had ze onder het pseudoniem Nynke van Hichtum een eigen carrière als kinderboekenschrijfster en –recensente. Eind vorig jaar gaf Uitgeverij Contact over deze bijzondere vrouw een biografie uit, die geschreven werd door journaliste Aukje Holtrop. Hoewel ze volgens de voorflap nauw verbonden was bij de film Nynke, is de gepassioneerde Nynke uit de film in het boek niet terug te vinden.<br /></strong><br />Holtrop, die Nederlands studeerde hier aan de Universiteit van Amsterdam, geeft in haar voorwoord zelf al aan dat de Nynke van Hichtum uit haar boek heel anders is dan die uit Nynke . Beide beelden zijn dan ook met een ander doel in het leven geroepen. Met haar boek over Sjoukje Troelstra is Holtrop gepromoveerd. Het is een lijvig werk van ruim zeshonderd bladzijden, dat niets onbesproken laat. De biografie begint met een introductie die een tikkeltje saai en uitleggerig is. Hoewel het interessant is om te lezen waarom de auteur het boek heeft geschreven, hoe ze te werk is gegaan en welke problemen ze tegen is gekomen, doen haar ‘praktische opmerkingen voor de lezer’ wel erg bemoederend aan.<br />De rest van het boek is een prachtig historisch werk. Holtrop zet het tijdsbeeld mooi neer en ze schrijft erg helder. De lezer wordt echt meegenomen in het leven van de Friese gemeente Nes, waar Sjoukje Troelstra opgroeide. Je ruikt de zeelucht over de velden, wordt aan de hand van Sjoukjes vader meegenomen door de tuin en op straat nageroepen vanwege de opvallend witte kleding die Sjoukje van haar moeder moest dragen. Veel uitspraken zijn ook in het Fries weergegeven. Holtrop besteedt niet alleen veel tijd aan de beschrijvingen, maar ook aan de uitleg daarbij. Zo vertelt ze de lezer wat er in die tijd gegeten werd, wat kinderen voor spelletjes deden, hoe de klederdracht was, over geestelijke gezondheidszorg, spiritisme, kerkgeschiedenis, schoolsystemen, politiek en legt uit welke kranten en tijdschriften er waren. Dit maakt het tijdsbeeld compleet.<br />Holtrop heeft een prettige schrijfstijl en ze neemt je makkelijk mee in wat ze wil vertellen, maar af en toe verliest ze Sjoukje daarbij uit het oog. Daardoor wordt het boek soms meer een historisch werk, dan een biografie.<br />Bovendien wordt de aandacht al snel afgeleid door Pieter Jelles Troelstra. Deze man, die tijdens zijn leven altijd al de aandacht op zichzelf wist te vestigen, speelt dat zelfs in Holtrops boek nog klaar. Holtrop verklaart de grote rol van deze man in haar boek met de term ‘parallelle levens’. De beide levens zijn zo verstrengeld dat het onmogelijk is om een biografie over de een te schrijven, zonder de ander daarin een grote rol te geven. Troelstra is in ieder geval goed bedeelt, ongetwijfeld doordat er meer informatie over hem beschikbaar is dan over Sjoukje. Dit zorgt soms echter voor verwarring: zo komt de lezer bijvoorbeeld wel te weten wat de impact was van de dood van Sjoukjes moeder op Pieter Troelstra, maar Sjoukje zelf heeft er niets over geschreven. Daarom kom je er niet achter wat dit verlies voor haarzelf betekende. Dit is een gemis in de biografie, dat vaker terugkomt. Bijna nergens kan je invoelen hoe Sjoukje Troelstra de gebeurtenissen in haar leven heeft beleefd. Hoe was het voor haar om kinderen te krijgen, om getrouwd te zijn met Troelstra, boeken te publiceren en opgenomen te worden in het krankzinnigengesticht? Holtrop heeft bewust gekozen voor een wetenschappelijke aanpak van haar onderwerp: “Alle mededelingen die ik over haar doe, kan ik verantwoorden en zijn gebaseerd op verifieerbare bronnen. Ik heb losse einden niet aan elkaar geknoopt”. Waar niets over bekend was, heeft Holtrop niets over geschreven. Helaas verliest de biografie hierdoor zijn meeslepende en intieme karakter, want als lezer blijf je het je toch afvragen. Het duidelijkst heeft Sjoukje misschien wel uitspraak gedaan over haar gevoel na haar scheiding van Pieter Troelstra. Dan is er ook voor het eerst iets van een levensfilosofie te horen: “Gelukkig zijn is niet het hoofddoel van ’t leven, nietwaar? Het is maar de vraag, hoe men het leven aanvat, en of men tegen de slagen van het Noodlot bestand is”, schreef ze in een brief.<br />Na de scheiding lijkt de schrijfstijl van de biografie afstandelijker te worden. Af en toe verzandt Holtrop bijna in het opsommen van boektitels. Waar de biografie wel in uitblinkt is het duidelijk naar voren brengen van de waarde en het belang van kinderliteratuur. Daarnaast wordt er veel aandacht besteedt aan de verschillende stromingen binnen de kinderliteratuur en aan theorieën die bestonden over zulke literatuur en het recenseren daarvan.<br />Sjoukje Troelstra alias Nynke van Hichtum had duidelijke criteria voor wat een goed geschreven kinderboek moest bezitten: “talent, grooten eenvoud in taal en stijl en een warm moederhart”. In dat opzicht voldoet Holtrops boek in ieder geval aan Sjoukje Troelstra’s maatstaven. Voor wie geïnteresseerd is in het tijdperk rond de eeuwwisseling en de kinderboekenschrijfster daar graag in wil plaatsen, is het boek een aanrader. Maar Sjoukje Troelstra echt leren kennen -dat lukt zelfs niet met deze biografie.<br /><br /><br />3 1/2 sterren<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-114811883219380254?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1145016873480892142006-04-14T14:01:00.000+02:002006-04-15T13:14:57.580+02:00<strong><span style="font-size:130%;">Netwerken is het belangrijkste: Bijna driekwart van geesteswetenschappen studenten vindt via-via een baan.</span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Babel April 2006</span><br /><br /><strong>“Leer een vak”, zei mijn vader altijd, “dan kan je later tenminste voor jezelf zorgen”. Met dat leren ben ik inmiddels bijna klaar, maar<br />of ik nu straks wel echt voor mezelf kan zorgen, vraag ik me vaak af. De beroepsperspectieven voor geesteswetenschappers lijken vaak<br />niet rooskleurig. Dat veel andere geesteswetenschappenstudenten zich daar ook zorgen om maken, bleek wel tijdens de Studie en Loopbaan<br />Week die van 13-16 maart gehouden werd.</strong><br /><br />De collegezaal waar de voorlichtingsmiddag over de arbeidsmarkt voor historici en neerlandici gehouden wordt, zit goed vol. Onder leiding van dr. W. Melching vertellen vijf afgestudeerde studenten ‘die allemaal goed terechtgekomen zijn’ over hun ervaringen bij het vinden van een<br />baan. De studenten in de zaal mogen tussendoor en achteraf vragen stellen. Uit hun vragen blijkt duidelijk wat hen bezighoudt: niet alleen willen ze weten of de studenten die voor hun neus zitten wel een baan hebben gevonden - ze willen ook weten hoe hun studiegenoten terecht<br />zijn gekomen. En of ze mensen kennen die iets heel anders zijn gaan doen, in het bedrijfsleven<br />bijvoorbeeld, of bij een consultancybureau. Het panel valt een beetje stil op dit punt.<br /><br />Femmy Wolthuis van het Loopbaancentrum van de UvA heeft hier meer ervaring mee. Volgens haar komt het regelmatig voor dat geesteswetenschappers de overstap maken naar andere soorten beroepen. “Je gaat langzaam een beetje afscheid nemen van je lievelingsvak”, zegt<br />ze. In de trainingen bij het Loopbaancentrum wordt er geprobeerd om de academische titel van de geesteswetenschapper in de algemenere titel ‘academicus’ om te vormen. Hierbij ga je kijken welke vaardigheden je hebt en hoe je je sterke kanten zo goed mogelijk neer kan zetten.<br />Nevenactiviteiten als stages en vrijwilligerswerk worden meegenomen in het totaalplaatje. Veel geesteswetenschappers zijn bijvoorbeeld goed in schrijven. Maar ook in het analyseren van problemen en het stellen van onderzoeksvragen. Hierdoor kunnen ze ook in het bedrijfsleven of<br />de consultancy prima tot hun recht komen. Wel is het zo dat het tempo in het bedrijfsleven vaak wat hoger ligt dan geesteswetenschappers gewend zijn.<br /><br />Een andere tak waarin geesteswetenschappers het goed doen, is bij de overheid. Op de ministeries bijvoorbeeld, maar ook op Europees niveau. Hoewel de geesteswetenschappers daar in de minderheid zijn, is het dus niet zo dat je niet meer uitgenodigd wordt wanneer je studie niet direct relevant is. Er wordt in dat geval wel gekeken of uit je CV blijkt dat de interesse voor het beleid van de desbetreffende tak van de overheid aantoonbaar is in werkervaring, buitenlandervaring of nevenactiviteiten.<br /><br />Toch is het niet nodig om als geesteswetenschapper meteen je droombaan op te geven. Een manier om te kunnen blijven ‘hangen’ op de universiteit en verder te gaan in de richting die je leuk vindt is bijvoorbeeld ook een optie. Het aantal promotieplaatsen is voor geesteswetenschappers alleen wel erg gering. Daarnaast blijkt vooral in Amsterdam<br />relatief veel werk te zijn voor de geesteswetenschapper. Wel is het erg belangrijk om te netwerken. Dat wordt zowel op de voorlichtingsbijeenkomst als door Wolthuis benadrukt: “Je moet als geesteswetenschapper niet gaan kijken naar de vacatures in de Intermediair, want dat is erg demotiverend. Die advertenties zijn bijna allemaal gericht op de fi nanciële sector. Je<br />kan het beste via-via aan werk komen”. Pakken wat je pakken kan is ook het devies van de afgestudeerde geesteswetenschappers die voorlichting geven op de arbeidsmarktmiddag. De meesten zijn via een stageplek of vrijwilligerswerk aan de baan die ze wilden gekomen. “Als je weet waar je wilt werken, kun je het beste proberen daar binnen te komen”, zegt Lisanne<br />Vleugels. “Al begin je maar met de telefoon oppakken. Je kunt altijd nog doorgroeien. Bij veel bedrijven worden nieuwe vacatures eerst intern verspreid en heb je dus voorrang op zo’n functie. Zo heb je meer kans om op de baan te komen die je graag wil, dan als je maar blijft wachten tot die perfecte vacature komt. Want sommige mensen wachten daar na tien jaar nog<br />op!”. Netwerken heeft vaak een negatieve klank, maar dat hoeft helemaal niet. Met netwerken wordt ook wel bedoeld jezelf bekend maken bij mensen die je verder kunnen helpen, laten weten dat je op zoek bent naar werk. Dat kan op een nette manier en daar heb je helemaal niet altijd zo’n snelle babbel voor nodig als vaak gedacht wordt. Wolhuis geeft wel aan dat veel geesteswetenschappers daarvoor toch een beetje een drempel over moeten: “Normaal gesproken reageren ze op dingen. Nu moeten ze zich actief gaan inzetten”. Ook Melching geeft grappend toe dat hij nog nooit ergens een baan heeft gekregen via een vacature. Dat netwerken geen windeieren legt blijkt overigens ook uit de cijfers: maar liefst 70 procent van de geesteswetenschappers vind via-via een baan.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-114501687348089214?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1141830206925279652006-03-08T16:01:00.000+01:002006-03-08T16:07:02.420+01:00<div align="left"><strong><span style="font-size:130%;">Op je hoede zijn</span></strong></div><div align="left"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="left"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong> </div><div align="left"><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong></div><div align="left"></div><div align="left"><span style="font-size:85%;">Zinweb 8 maart 2006</span></div><div align="left"><span style="font-size:85%;"></span> </div><div align="left"> </div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Vorig jaar hoorde ik voor het eerst van Internationale Vrouwendag. De radio stond aan en het onderwerp kwam ter sprake. De dj van het programma vroeg zich hardop af of dat nou wel nodig is, zo’n vrouwendag. ”Laten we eerlijk zijn,” zei hij, “vrouwen hebben het in Nederland toch helemaal niet zo slecht?”Natuurlijk. Als je Nederland vergelijkt met landen waar groepsverkrachtingen en steniging normale straffen zijn voor vrouwen, heeft de Nederlandse vrouw het goed. Ook al worden elk jaar in Nederland veel vrouwen het slachtoffer van mishandeling of verkrachting en is er nog steeds geen sprake van gelijke carrièrekansen of lonen. Maar er bleef iets knagen. Er was iets anders dan dit soort feitelijkheden in de uitspraak van de dj, dat me dwars bleef zitten. Het was een aflevering van CSI New York, die me bewust maakte wat het was. Samen met een vriend keek ik hoe een seriemoordenaar Central Park en omgeving onveilig maakte. De CSI-rechercheurs probeerden te reconstrueren wat er was gebeurd, toen een van de vermoorde vrouwen ’s avonds door het park naar huis liep. “Kijk,” zei ik op dramatische toon tegen mijn vriend, “met die angst moeten wij vrouwen leven.” Zonder zijn ogen van het tv-scherm te halen antwoordde hij: “Dat kan toch iederéén gebeuren.” Ik ging rechtop zitten. “Is dat zo?”, vroeg ik hem. “Dus als jij alleen door het donker naar huis moet, ben jij ook bang om verkracht of vermoord te worden? Jij wordt in de kroeg ook vaak in je kont geknepen of op straat door dronken mannen nageroepen?” Hij draaide zijn hoofd van de tv weg en keek me aan. “Nee. Daar sta ik eigenlijk nooit bij stil.” Tevreden zakte ik terug in mijn stoel. Dit was wat mij dwarszat in de mening van de dj. De doorsnee man heeft blijkbaar niet door dat dit soort bedreigingen voor vrouwen heel reëel zijn. Dat vrouwen in hun dagelijks leven altijd op hun hoede moeten zijn. Reden genoeg om stil te staan bij Internationale Vrouwendag. Oók in Nederland.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-114183020692527965?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139858705697345392006-02-13T20:23:00.000+01:002006-02-13T20:25:05.776+01:00<strong><span style="font-size:130%;">De Amerikanist<br /></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Babel oktober 2005<br /></span><br />Amerikanistiek is een kleine, maar groeiende studie die is ondergebracht bij geschiedenis. Je komt er figuren van allerlei pluimage tegen: studenten Engels, Politicologie, Film- en Televisiewetenschappen, Internationale Betrekkingen en een hele zwik internationale studenten vormen slechts een greep uit de studenten die een kijkje komen nemen bij Amerikanistiek. Vanwege deze veelzijdigheid kun je de Amerikanist niet als één bepaald studententype neerzetten. Toch hebben alle studenten Amerikanistiek, naast hun gezamenlijke interesse voor Amerika, zeker één ding gemeen: de manier waarop ze door anderen worden gezien. Want als je het hebt over Amerika, heb je het over emoties. Sinds de oorlog in Irak heeft de toch al dalende populariteit van Amerika een dieptepunt bereikt en dat is te merken. Als student Amerikanistiek wordt je meestal meteen als handlanger van Bush en z’n kornuiten gezien. Zodra mensen ontdekken dat je in het dagelijks leven je tijd wijdt aan Amerika wordt er met een hoge mate van voorspelbaarheid een spervuur van vragen op je afgevuurd. De top drie: Vraag één is steevast: ‘Waarom Amerika, dat is toch een stom land waar niks aan te bestuderen valt?’ (Dit lijken drie vragen in één, maar de kernvraag is natuurlijk waarom je Amerika zou willen bestuderen. De rest is subjectieve toevoeging). Vraag twee wordt dan: ‘Ben je dan heel erg… pro Amerika/ pro Bush?’ (In het ergste geval wordt het woord ‘Amerikafan’ gebruikt). Wanneer je dan aangeeft dat Amerikanistiek ook een wetenschappelijke studie is, wordt erover gegaan op vraag drie: ‘Maar wat vind jij dan van de oorlog in Irak? Dat was toch nergens voor nodig’, etc. En alsof dat nog niet genoeg is heb je als student Amerikanistiek ook nog eens te kampen met het gezicht van de Amerikanist. In Nederland is dat gezicht heel duidelijk. De student Amerikanistiek wordt toch altijd een beetje gezien als ‘de nieuwe Maarten van Rossem’. De Amerikanist wordt bijna altijd gedwongen om in te gaan op dergelijke vragen en komt er vaak niet eens meer aan toe om te vertellen wat ie nu eigenlijk doet als student Amerikanistiek. De waarheid is dat er meer onderwerpen zijn dan Irak of McDonalds, en gelukkig ook meer banen dan alleen die van Maarten van Rossem. Alles wat ook maar op de een of andere manier te maken heeft met Amerika kan een studieobject worden. Van Starbucks tot Sesamstraat, van hiphop tot de reactie van Nederlanders op de Amsterdamse student Amerikanistiek, het kan allemaal.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985870569734539?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139858110734619292006-02-13T20:09:00.000+01:002006-02-13T20:22:56.030+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Barbara Stok: De Dagboekstrip<br /></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Babel september 2005, ism Kirsten Dorrestijn</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/1600/barbara%20stok.2.png"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/320/barbara%20stok.2.jpg" border="0" /></a><br /></span><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><em></em><br /><br /><em>Je woont ver weg, helemaal in Groningen</em>.<br />Ja, mensen vragen wel eens waarom ik zo ver weg woon van alles, maar voor mij wonen mensen uit Amsterdam ver weg van alles.<br /><br /><em>Waarom maak je autobiografische strips?<br /></em>Ik schrijf al van jongs af aan en de combinatie tekst en tekening werkt goed voor mij. Dat het mijn beroep zou worden had ik nooit gedacht. Op mijn twintigste ben ik begonnen met het maken van autobiografische strips. Dat betekende een enorme opluchting, alles waar ik me kwaad over maakte of wat ik kwijt wilde, kon ik nu uiten in mijn strips. Achteraf gezien had ik mijn poppetje beter een andere naam kunnen geven. Het wordt soms wel erg persoonlijk. Ik ben de autobiografische vorm nu meer gaan gebruiken om te vertellen wat ik echt wil zeggen, meer maatschappijkritisch. Het gaat dan niet echt over mij, maar over hoe de meeste mensen reageren. Ik vind dat autobiografische striptekenaars, zoals Maartje Hartjes op dit moment de mooiste strips maken.<br /><br /><em>Je strips zijn soms heel persoonlijk, ze gaan vaak over seks, wil je daarmee ook provoceren?<br /></em>Nee, ik wil er niet mee provoceren. Eerder andersom, ik wil ook de andere kant laten zien. Zo word ik bijvoorbeeld gek van seks op tv. In mijn strips probeer ik een realistischer beeld te scheppen. Ik schrijf er niet op een stoere toon over, maar ik druk bijvoorbeeld mijn onzekerheden uit. Als ik vroeger een strip had gelezen over iemand die geen orgasme kan krijgen, had ik die herkenning heel fijn gevonden. Tegenwoordig schrijf ik nauwelijks meer over seks, het is een onderwerp waar ik het nu wel mee heb gehad.<br /><br /><em>Gebruik je bewust veel humor in je strips?<br /></em>Ik denk dat de lollige sfeer maakt dat de boodschappen die ik aan de wereld te melden heb aankomen. Zo kan ik een groot publiek bereiken, anders wordt het zo preken voor eigen parochie.<br /><br /><em>Hoe ben je een gepubliceerd striptekenaar geworden?</em><br />De strips Barbaraal 1 tot en met 4 heb ik in eigen beheer uitgegeven. Vrienden waren erg enthousiast over de kopietjes die ik hen gaf. Daarom ben ik op een dag met mijn moeder in de auto gestapt en heb ze bij allerlei boekhandels in Nederland gelegd. Sommige winkels belden een week later dat mijn strips uitverkocht waren. Ik merkte al snel dat ik het op die manier niet kon volhouden. Uiteindelijk merkte mijn huidige uitgever Nijgh &amp; van Ditmar de strips op bij boekhandel Atheneum in Amsterdam en zijn de kopietjes gebundeld.<br /><br /><em>Wie zijn jouw eigen voorbeelden?(Barbara loopt naar de boekenkast vol strips die in de kamer staat en haalt er een paar boeken uit)<br /></em>Schrijf maar op: Robert Crump, Peter Bugge en Joe Matt. Die kan zo precies tekenen dat ik soms denk dat ik er maar mee moet stoppen.<br /><br /><em>Vind je de strips een echte kunstvorm?</em><br />Ja, strips is ook wel een soort kunst. Nou ja, ook wel…het is zeker kunst! Het heeft wel wat dat het een ondergewaardeerd genre is, dan kan er niet van naast je schoenen gaan lopen. Ik hou wel van bescheidenheid. Als striptekenaar ben ik de hele dag poppetjes aan het tekenen. Mensen zien je toch altijd als infantiel gebleven.<br /><br /><em>Hoe lang doe je over een tekening?</em><br />Ik teken in ongeveer drie dagen één pagina vol. Ik ben heel pietluttig, alle lijntjes moeten precies naar mijn zin zijn. Mijn tekeningen zitten altijd vol met tippex en bevatten veel knip- en plakwerk.<br /><br /><em>Heb je het idee dat jouw strips vooral vrouwen aanspreken?<br /></em>In het begin had ik heel sterk dat ik dacht dat mijn strips voor zowel mannen als vrouwen waren, maar nu zie ik wel dat het soms meer vrouwen kan aanspreken. Ik ben mezelf de laatste jaren meer bewust van mijn vrouwzijn, misschien beïnvloed dat mijn onderwerpkeuze. Voorheen zag ik mezelf als onzijdig, gewoon een mens. Ik denk nog steeds dat het verschil tussen mensen onderling groter is dan de verschillen tussen mannen en vrouwen. Maar ik geloof dat mijn strips zeker ook leuk voor mannen zijn.<br /><br /><em>Hoe hoop je dat je toekomst eruit ziet?</em><br />Een leven zonder striptekenen kan ik mij niet voorstellen, waarschijnlijk zou ik dan diep ongelukkig worden. Als ik naast mijn werk in opdracht genoeg eigen strips kan maken ben ik een gelukkig mens!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985811073461929?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139857481546095702006-02-13T19:58:00.000+01:002006-02-13T20:06:38.260+01:00<strong><span style="font-size:130%;">‘Arlington is een kerkhof voor de levenden’</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Nederlands Dagblad 18 mei 2005</span><br /><br /><strong>Washington- Arlington National Cemetery is vooral bekend als de begraafplaats van de vermoorde president John F. Kennedy. Maar er liggen nog meer dan een kwart miljoen andere militairen begraven in de 260 hectare grond die ‘Arlington’ beslaat. Het is de grootste nog in gebruik zijnde militaire begraafplaats van de Verenigde Staten. Dagelijks vinden er gemiddeld zo’n zesentwintig begrafenissen plaats. En de piek moet nog komen.<br /></strong><br /><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/320/arlington.1.jpg" border="0" /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />Grond speelt een belangrijke rol op het in Washington gelegen Arlington National Cemetery. Tuinarchitect Eric Dihle kan er volop zijn liefde kwijt voor alles wat met grond te maken heeft. “Het is echt mijn passie”, zegt Dihle over zijn werk op Arlington National Cemetery, terwijl hij in zijn donkerblauwe van het terrein doorkruist. De tuinarchitect die in Californië afstudeerde, werkt al 20 jaar aan de andere kant van het land. Inmiddels gaat hij niet alleen over “alles wat er in en met de grond gebeurd”, maar is hij ook verantwoordelijk voor de uitvoerende kant van de begrafenissen. Samen met een legertje mensen dat werkzaam is op de begraafplaats zorgt hij voor alles wat er nodig is voor een begrafenis: van het vervoer tot de vlag die op de kist ligt. “Je zoekt steeds naar een balans om het uitvoeren van begrafenissen in overeenstemming te brengen met de bezoekers aan het kerkhof en met de verzorging van de planten”, legt Dihle uit, terwijl hij vol op de rem moet voor een groepje plotseling de weg op rennende scholieren. Wat het meest opvalt is de levendigheid op het kerkhof. Er lopen hordes scholieren joelend rond; je komt regelmatig andere medewerkers van het kerkhof in hun wagens tegen en er staat een militaire colonne opgesteld voor een begrafenis. “Op een congres kreeg ik ooit een bordje van een collega, waarop stond: Kerkhoven zijn voor de levenden. Je kan hier wel zien dat dat waar is”, zegt Dihle. Jaarlijks bezoeken ruim vier miljoen mensen de begraafplaats. Daardoor is het niet zo eenvoudig het terrein mooi te houden. De begroeiing op het kerkhof wordt dan ook streng in de gaten gehouden. “Op de graven zijn alleen versgesneden bloemen in een vaas toegestaan”, legt Dihle uit. “Dat heeft deels te maken met het uniform houden van de graven, maar ook met het feit dat zelfgeplante bloemen makkelijk vertrapt kunnen worden door bezoekers, of dood kunnen gaan als gevolg van de onkruidbestrijding die we hier moeten doen. Zoiets is pijnlijk voor de nabestaanden en willen we dus voorkomen”.<br /><br /><strong>Pesterij</strong><br />Oorspronkelijk was Arlington niet bedoeld als begraafplaats. De 80 hectare die het gebied aan het begin van de 19e eeuw was, hoorde bij een huis dat van de kleinzoon van George Washington was. Na zijn dood gingen het huis en de grond over op zijn dochter, die met Robert E. Lee trouwde. Lee werd in 1961 een leidende generaal voor het Zuiden in de Amerikaanse Burgeroorlog. Hij en zijn vrouw verhuisden van het terrein. En met reden, want al aan het begin van de oorlog bezette de Federale troepen uit het Noorden Arlington. In 1864 gaf generaal Montgomery Meigs opdracht slachtoffers van de slag bij Bull Run te begraven op het terrein van Arlington House. Dit was niet zozeer om de omgekomen soldaten ten ruste te leggen, als wel een pesterij richting Lee om te voorkomen dat die nog ooit in het huis zou willen wonen. Meigs liet een enorme tombe in de rozentuin recht voor het huis bouwen, om er de resten van zo’n 1800 slachtoffers in te begraven. Dit werd een van de eerste monumenten van de begraafplaats. Na de oorlog keerde Lee niet meer terug naar het huis. Hij stierf in 1870. In 1883 kocht het Congres Arlington van Lees erfgenamen en werd het een officiële militaire begraafplaats.<br /><br /><strong>Wachtlijsten<br /></strong>Door de jaren heen zijn militairen uit alle oorlogen waarbij de Verenigde Staten betrokken waren op Arlington begraven. Ook liggen er bijvoorbeeld omgekomen astronauten. Op dit moment zijn de meeste begrafenissen op het kerkhof van veteranen uit de Tweede Wereldoorlog. Dagelijks sterven er daarvan zo’n 1000 in de VS. De piek wordt pas in 2008 verwacht. Waarschijnlijk zullen er dan zo’n dertig begrafenissen per dag plaatsvinden op Arlington, dat de drukte nu vaak al niet meer aankan. Het probleem is dat de uitvaarten op Arlington militaire begrafenissen zijn die with honor of with full honor worden uitgevoerd. Dit betekend onder meer dat de kist door militairen in uniform begeleidt wordt, soms op een door paarden getrokken kar, en dat er saluutschoten worden afgevuurd. Door al deze maatregelen die voor een begrafenis genomen moeten worden, ontstaan er soms maandenlange wachtlijsten. “Toch hebben nabestaanden daar geen moeite mee”, vertelt Dihle, “Het geeft ze tijd om alles te regelen, en de familie is altijd blij dat hun geliefde met het hun toegekomen respect wordt begraven. Het is meestal heel emotioneel”. Militairen die in Afghanistan of Irak omkomen, hebben prioriteit en worden direct begraven, maar de meeste van deze soldaten worden door hun familie in eigen kring begraven. Er liggen nu zo’n 120 soldaten uit deze oorlogen op Arlington. Alle andere doden moeten wachten. Maar omdat het balsemen van lichamen in de VS heel gewoon is, is het mogelijk lichamen lang te bewaren. Soms worden mensen na hun dood jaren bewaard, tot de partner overlijdt en beiden tegelijk begraven kunnen worden.<br /><br /><strong>Planning<br /></strong>Door de drukte zijn er veel dagen waarop er wel vijf begrafenissen op hetzelfde tijdstip plaatsvinden. De planning is dan ook erg strak. Geen enkele uitvaart duurt langer dan een uur. “We zorgen er wel altijd voor dat er genoeg afstand tussen de begrafenissen is, zodat ze elkaar niet afleiden. Ook houden we bezoekers op afstand tijdens begrafenissen. En we begraven op verschillende plekken op Arlington. Daar zijn mensen wel verbaasd over, maar we begraven niet in rijen of op nummer”, legt Dihle uit. “Soms hebben we opeens nog plekje in een oud deel en begraven we iemand op een stuk waar al 100 jaar niemand meer begraven is”. Dit zijn echt lege plekken, want graven ruimen, daar doen ze niet aan op Arlington. Alle graven zijn permanent en worden betaald door de staat. Maar om recht te hebben op een plek op Arlington moet je wel aan veel eisen voldoen. Daar is een uitgebreid reglement voor opgesteld. Je moet in actieve militaire dienst zitten of daarvan gepensioneerd zijn, je moet bepaalde militaire onderscheidingen hebben of gewond zijn geraakt in actieve dienst. Of je moet president van de Verenigde Staten zijn geweest. Als partner van zo’n militair heb je wel recht om met je man of vrouw begraven te worden; als kind geldt dat alleen maar tot 21 jaar. Op die manier wordt er geprobeerd op een goede manier met de ruimte op Arlington om te gaan, omdat er waarschijnlijk nooit een tijd zal komen dat er geen militairen op Arlington begraven hoeven te worden.<br />Op de vraag hoe een tuinarchitect uit het zonnige Californië het voor elkaar krijgt twintig jaar op een begraafplaats, geeft Dihle lachend antwoord: “Dat is toch echt het voorrecht van werken op Arlington. Het eren van de mensen die dit land gediend hebben. Arlington is écht een geheiligd oord.”<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985748154609570?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139857069272089402006-02-13T19:54:00.000+01:002006-02-13T19:57:49.343+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Boycot van Procter & Gamble voorbij<br /></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Nederlands Dagblad 25 april 2005, ism John P. Elliott</span><br /><br /><strong>Washington- De boycot van het Amerikaanse concern Procter & Gamble (P&amp;G), die het afgelopen half jaar werd gevoerd door organisaties die zich sterk inspannen voor de versterking van de positie van gezinnen, is opgeheven.<br /></strong><br />Tot de boycot op P&G, fabrikant van ook in Nederland bekende merken als Dreft en Pampers, was overgegaan omdat volgens de organisaties het bedrijf een homesexuele levenstijl zou promoten. Zo adverteerde het bedrijf veel rondom pro-homosexuele televisieseries, bijvoorbeeld <em>Will &amp; Grace</em>.<br />Het afgelopen najaar riepen de American Family Association (AFA) en Focus on the Family op tot een boycot van Procter & Gamble, omdat het bedrijf beschouwd werd als een van de grootste bedrijven die achter het homo-huwelijk zouden staan. Deze conclusie werd deels ingegeven door het adverteergedrag van P&amp;O. Met 8.2 miljoen dollar in zes maanden aan tv-commercials was het bedrijf de grootste sponsor van dergelijke televisieseries. Maar ook werd tot de boycot opgeroepen omdat P&G al elf jaar eerder zo’n 40.000 dollar heeft gegeven aan een volksreferendum in Cincinnati, met als doel pro-homosexuele wetten aangenomen te krijgen.<br /><br /><strong>Meer verantwoordelijk</strong><br />De boycot is sneller opgeheven dan werd verwacht, maar Tim Wildmon, voorzitter van de AFA, heeft er desondanks vertrouwen in dat P&G zijn marketingstrategie verandert heeft: “Ze zullen niet toegeven dat ze hun gedrag hebben verandert, maar dat maakt niet uit. Hun daden laten zien dat ze verantwoordelijker omgaan met hun marketingbudget”, zo verteld hij de <em>Baptist Press</em>.<br />Procter &amp; Gamble zelf gaat niet echt in op de boycot. In een korte verklaring laat het bedrijf weten blij te zijn dat deze is opgeheven en dat het bedienen van hun klanten het belangrijkste doel is.<br />De vraag is natuurlijk of een organisatie als AFA een verschil kan maken op de balans van gigant P&G. Wildmon is daarvan overtuigd: “We hebben een adressenbestand van meer dan twee miljoen mensen; en Focus on the Family heeft een radiouitzending aan het onderwerp gewijd. Met ons American Family Networks kunnen we zo’n 200 radiostations bereiken, dus het nieuws deed zeker de ronde”. In ieder geval hadden wel ongeveer 400.000 mensen een petitie tegen het bedrijf ondertekend.<br />Procter & Gamble is overigens niet het enige bedrijf dat zich een boycot van de AFA op de hals heeft gehaald. Disney heeft al sinds 1997 een boycot tegen zich lopen. Maar ook daar is Wildmon optimistisch over; “Net zoals Procter & Gamble is Disney niet meer zo agressief als een paar jaar geleden. We gaan binnenkort bekijken waar die boycot heen gaat”. Het feit dat Disney werkt aan een nieuwe film met een christelijk thema, zal zeker in het voordeel werken van het filmbedrijf.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985706927208940?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139856688891690402006-02-13T19:47:00.000+01:002006-02-13T19:53:25.543+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Amerikaanse vrijwilligers proberen illegale Mexicanen buiten VS te houden</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Nederlands dagblad 20 april 2005</span><br /><br /><strong>Washington- Per dag proberen duizenden Mexicanen te voet de grens naar de Verenigde Staten over te steken. Sommigen hopen op een beter leven daar, maar er zijn ook drugssmokkelaars bij. Omdat president Bush geen plannen heeft deze illegalen harder aan te pakken, heeft een aantal Amerikanen het heft in eigen handen genomen.<br /></strong><br />Zo’n duizend vrijwilligers helpen een maand lang de grens met Mexico te bewaken, bij Douglas en Naco (Arizona). “We willen het Congres en Witte Huis alleen maar laten zien wat het effect is van meer grensbewaking”, zegt medeorganisator James T. Gilchrist in The Washington Times. Het aantal Hispanics in de VS is de afgelopen jaren explosief gegroeid, zo zeer zelfs dat nu voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis zij, en niet meer de Afro-Amerikanen, de grootste minderheidsgroep zijn. De groep is zo groot dat ze niet hoeft te integreren. Engels spreken doen de Hispanics meestal niet. Nu president Bush ook nog eens de geplande extra versterking voor de officiële Grenswacht heeft verlaagd van 2000 naar 210 man, is besloten tot het Minuteman Project. Het project, genoemd naar de Minutemen -revolutionairen die tijdens de Amerikaanse Onafhankelijkheidsoorlog meevochten en in één minuut klaar waren voor de strijd, is georganiseerd vanuit Team America, een actiegroep die het Amerikaanse immigratiebeleid te veranderen.<br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/320/minuteman.jpg" border="0" /><br /><strong>Niet aanraken</strong><br />De vrijwilligers die aan de grens worden ingezet, hebben een pittige selectieprocedure ondergaan en zijn allemaal gedurende twaalf uur getraind voor ze mogen patrouilleren. Wat ze mogen doen is precies omschreven. Het is niet de bedoeling dat het tot gewelddadige confrontaties komt. De Minutemen mogen alleen op de uitkijk staan. Zodra ze Mexicanen signaleren die de grens proberen over te steken, lichten ze de Grenswacht in. Die mag de illegalen oppakken en terugsturen. De Minutemen zelf mogen de illegalen dus op geen enkele manier aanraken. Dit beleid wordt strikt gehandhaafd.<br />Het Minuteman Project riep vanaf het begin uiteenlopende reacties op. Latijns-Amerikaanse bendes dreigden naar de grens te komen om eigenhandig vrijwilligers neer de schieten; maar er zijn ook positieve reacties, vooral van omwonenden van de grensposten waar de Minutemen patrouilleren. De eerste opgepakte illegalen die werden opgepakt, zijn afgevoerd onder luid gejuich van omstanders.<br />Er zwermen ook allerlei organisaties rond de Minutemen. De mensenrechtenorganisatie American Civil Liberties Union (ACLU) bijvoorbeeld laat dag in dag uit ingehuurde opzichters erop toezien dat de Minutemen geen burger- of mensenrechten schenden.<br />Ook aan de Mexicaanse kant van de grens gebeurd van alles. De Mexicaanse president, Vincente Fox, heeft president Bush laten weten niet achter het project te staan. De Mexicaanse grenswachten adviseren de illegalen niet bij de extra bewaakte posten over te steken, of om te wachten tot mei, als de Minutemen weer weg zijn. Grupo Beta, een Mexicaanse humanitaire overheidsorganisatie, pikt illegalen die bij de extra bewaakte posten de grens over willen op en brengt ze naar een veiligere plek. En dan zijn er nog kerkelijke hulporganisaties die water en voedsel achterlaten in gebieden waar veel illegalen de grens over proberen te komen.<br /><br /><strong>Coyotes<br /></strong>Maar de echte criminelen zijn de coyotes. Zij laten de Mexicanen duizend dollar betalen om zich de grens over te laten brengen, maar maken gebruik van hun voorkennis over de Minutemen door ‘hun klanten’ na betaling naar de grensposten van de Minutemen te brengen. Daar worden de illegalen opgepakt en teruggestuurd. Met lege handen, behalve als je door minuteman Bryan Barton wordt aangehouden. Dan krijgen ze elk een wit T-shirt mee met daarop in het Engels en Spaans de tekst: ‘Bryan Barton pakte me toen ik de grens overstak en het enige dat ik kreeg was dit maffe t-shirt’.<br />In de eerste anderhalve week van het project werden met hulp van de Minutemen bijna driehonderd illegalen tegengehouden. Sommige leden van de officiële Grenswacht vinden dat de extra wachters een toch al gevaarlijke situatie nog gevaarlijker maken. Anderen zeggen de hulp te verwelkomen.<br />Het Minuteman Project is geen Democratische aanval op de politiek van president Bush. Ook Amerikanen die Bush steunen hebben zich als vrijwilliger aangemeld. Larry Morgan is één van hen. Hij omschrijft zichzelf als “een rechtse, conservatieve Bush-aanhanger”, maar is van oordeel dat Bush het verkeerd heeft, als het op immigratie aankomt. De Minutemen hebben president Bush uitgenodigd eens langs te komen bij de grens, maar die heeft zich tot nu toe nog niet laten zien.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985668889169040?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139853254396762622006-02-13T18:52:00.000+01:002006-02-13T19:47:01.303+01:00<strong><span style="font-size:130%;">‘Gore TV’ mikt op internetgeneratie</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Nederlands Dagblad 13 april 2005, ism John P. Elliott</span><br /><br /><strong>Washington- “Jonge mensen hebben een sterke stem, maar je hoort die stem niet op televisie, althans nog niet”. Met die woorden kondigde de voormalige Democratische vice-president Al Gore aan dat hij een eigen kabelkanaal wil beginnen.<br /></strong><br />Met het nieuwe kanaal, Current, dat op 1 augustus van start gaat, wil Gore de ‘internetgeneratie’ weer terug voor de buis krijgen. Om dat te bereiken heeft Current, in de volksmond ook wel ‘GoreTV’ genoemd, het concept bedacht van 24 uur per dag snelle, korte filmpjes. “Een kruising tussen MTV en CNN, de tv-versie van een iPod-shuffle”, aldus het Current-team. De filmpjes zullen tussen de vijftien seconden en vijf minuten lang zijn, en behalve informatie over mode, muziek en videospellen ook serieuzere onderwerpen als religie, relaties en ouderschap aansnijden. Onderwerpen die –volgens het Current-team- jongeren tussen de 18 en 34 nergens anders op televisie kunnen vinden. Verder komt er een programma in samenwerking met de internet-zoekmachine Google. Google Current wordt gebaseerd op veelgezochte Googledata, zodat het programma onderwerpen brengt waarnaar echt gezocht wordt,meldde de krant <em>The Washington Times</em>.<br />Current wil verder jongeren interesseren door zich op te stellen als een open podium. Kijkers kunnen helpen de programma’s in te vullen door het aandragen van ideeën en zelfgemaakte filmpjes op de website van Current.<br />Al twee jaar geleden ging het gerucht dat Gore een eigen tv-kanaal wilde beginnen. Pas vorig jaar mei werden er echt stappen gezet, toen voor 70 miljoen dollar het Canadese nieuwskanaal NWI werd gekocht. Hiermee zal Current in negentien miljoen huishoudens te ontvangen zijn.<br /><br /><strong>Kiezers winnen</strong><br />Veel Amerikanen vragen zich overigens af of het nieuwe kanaal niet gewoon bedoeld is om jonge kiezers te winnen voor de democraten. Dat is niet zo’n vreemde vraag gezien de samenstelling van de groep oprichters van het kanaal: Gore kocht NWI samen met advocaat Joel Hyatt, voormalig financieel voorzitter van het Democratisch Nationaal Comité. De twee kregen daarbij hulp van investeerders als Ronald Burke, die ook flink wat geld steekt in de Democratische Partij.<br />Gore ontkent echter dat er sprake is van een ‘Democratische zender’: “We hebben niet de intentie een democratische of liberale zender te zijn. We geven de mening van de jonge generatie”.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985325439676262?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139853121503556702006-02-13T18:47:00.000+01:002006-02-13T19:46:30.660+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Discussie over abortus na Down-test</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Nederlands Dagblad 7 april 2005, ism John P. Elliott</span><br /><br /><strong>Washington – In de Verenigde Staten laait de discussie rond abortus bij mogelijk gehandicapte kinderen weer op. Uit onderzoek is gebleken dat artsen nogal eens aandringen op een abortus bij zwangere vrouwen bij wie de test op het syndroom van Down positief is uitgevallen.<br /></strong><br />Uit het onderzoek waarvan de resultaten onlangs gepubliceerd zijn in <em>The American Journal of Obstetrics and Gynecology</em>, blijkt dat momenteel van de zwangere vrouwen die ‘positief’ zijn bevonden bij de Down-test ruim 80 procent een abortus laat plegen. Dat is vooral opmerkelijk, omdat de prenatale tests maar voor 60 tot 80 procent accuraat blijken. De kans dat gezonde kinderen worden geaborteerd, is dus aanzienlijk.<br /><br />De <em>Harvard University Gazette</em> noemt het onderzoek 'de grootste en meestomvattende studie op het gebied van prenatale diagnose van het Down-syndroom'. Het onderzoek bevestigt wat een eerder onderzoek van de <em>Canadian Royal Commissions on New Reproductive Technologies</em> al in 1993 liet zien, namelijk dat 33 procent van de zwangere vrouwen die positief uit de Down-test kwamen, zich geprest voelde door de arts om een abortus te ondergaan.<br /><br /><strong>Imago</strong><br />Ook is het onderzoeksresultaat opvallend omdat het imago van Down-patienten steeds positiever wordt. Het Down-syndroom begint meer bekend te raken en wordt daardoor als minder erg ervaren. Organisaties als The Down Syndrome Congress en de National Association for Down Syndrome (NASD) proberen zwangere vrouwen zo objectief mogelijk informatie te geven over de ziekte en de mogelijkheden, waardoor vrouwen zien dat er meer opties zijn dan alleen maar abortus. Het feit dat medici die mogelijkheden niet aanbieden en vrouwen vaak ook niet doorverwijzen naar organisaties die dat wel kunnen, roept veel verontwaardiging op. In de eerste plaats natuurlijk bij pro-life organisaties. Robert Greer, voorzitter van de Pennsylvania Family Institute vindt dit soort praktijken 19e-eeuws; in die tijd hadden mensen met een afwijking nog geen rechten. “De dood is hiervoor niet de oplossing”, aldus Greer. Jim Sedlak, vice voorzitter van de Pro-life American Life League, vindt dat kinderen met het Down-syndroom weliswaar een zware uitdaging betekenen voor hun ouders, maar dat ze tevens vaak “meer liefde brengen dan een gezond kind”. Ann Garcia van de NASD denkt ook dat veel abortussen gepleegd worden uit onwetendheid over andere mogelijkheden. “Ik zou gezinnen adviseren om meer te kijken naar recent onderzoek. De uitkomsten daarvan zijn namelijk positiever over de capaciteiten en levensverwachting van een kind met het Down-syndroom, dan oudere studies. Dat is zo veel meer bemoedigend”.<br /><br />Bron: CNS News<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985312150355670?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139852233083284202006-02-13T18:17:00.000+01:002006-02-13T19:42:48.710+01:00<strong><span style="font-size:130%;">De dagboeken van Sylvia Plath: een echt schrijversdagboek.<br /></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Babel april 2005</span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/1600/dagboeken%20plath.2.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="334" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/320/dagboeken%20plath.2.jpg" width="212" border="0" /></a><br /><strong>De Amerikaanse dichteres Sylvia Plath worstelde</strong><br /><strong> tevergeefs </strong><strong>haar leven lang om erkenning als schrijfster </strong><br /><strong>te krijgen. </strong><strong>In het laatste jaar van haar leven, als haar huwelijk met dichter Ted Hughes stukloopt, schrijft ze meer gedichten dan ooit. Deze gedichten bundelt ze onder de naam Ariel. Op haar dertigste pleegt ze zelfmoord. <em>Ariel</em> werd postuum uitgegeven en vestigde haar naam. Begin dit jaar heeft de Arbeiderspers de Nederlandse vertaling van Plath's dagboeken uitgegeven. Hiermee is een kijkje in haar leven nu ook voor Nederlandse Plath-liefhebbers toegankelijk.<br /></strong><br /><em>De dagboeken 1950-1962</em> zijn de laatste twee dagboeken van Plaths leven. Toch zijn de dagboeken beperkt. Die beperking zit hem vooral in de geringe beschikbaarheid van het materiaal voor <em>De dagboeken</em>. Dit zijn de laatste twee dagboeken van haar leven. De schriften die aantekeningen bevatten over de periode waarin haar huwelijk stuk-loopt en ze de Ariel-gedichten schrijft- tot enkele dagen voor haar dood- zijn niet opgenomen in De dagboeken. Het ene schrift is door Hughes vernietigd, het andere zou spoorloos verdwenen zijn. Hierdoor blijft de lezer aan het eind met een leeg gevoel achter: van die laatste dramatische, maar wel belangrijke periode van haar leven zie je niets dan een korte samenvatting in vijf zakelijke zinnen op de laatste bladzijde.<br /><br />Toch heeft deze beperking ook een voordeel. Haar man, de dichter Ted Hughes, is vaak verguisd door Plath-liefhebbers omdat hij haar zelfmoord op zijn geweten zou hebben. In de dagboeken komt de periode waarin het huwelijk op de klippen loopt dus niet voor, de liefde daarentegen des te beter. Plaths beschrijvingen van haar liefde voor Hughes zijn ontroerend mooi: ‘Ik geniet het voortdurende gezelschap van een echtgenoot die zo groots is, zo heerlijk ruikt, zo lang en zo reusachtig creatief is dat ik bijna denk dat ik hem verzonnen heb’. Ze noemt hem ‘de ideale, de enig mogelijke’ en hij is haar ‘grote, grote liefde’.<br /><br />Wat ook voor gaten, en dus voor verwarring, in de dagboeken zorgt, is dat Plath (blijkbaar) niet in haar dagboek schreef tijdens roerige perioden. In het jaar waarin ze een zelfmoordpoging doet, schrijft ze geen letter in haar dagboek. Haar huwelijk en de geboorte van haar eerste kind worden niet beschreven. En ze beschrijft niet wanneer ze verhuist, wat regelmatig gebeurt. Dit zorgt voor op en neer bladeren om het als lezer allemaal bij te kunnen houden. De dagboeken zijn wel verdeeld in blokken, waarbij elke nieuwe periode wordt ingeleid met een korte tekst over die periode. Zo worden de gaten redelijk overbrugd en de aanvullende informatie toch gegeven. Maar voor iemand die nauwelijks iets over Plaths leven weet zal het boek wel een stuk oninteressanter en onduidelijker worden.<br /><br />Wel komt Plath echt tot leven in de dagboeken. De overbekende feiten uit haar leven komen nauwelijks aan bod, maar de dagboeken geven een kijkje in haar dagelijks leven. Dates, irritaties, haar eetgewoonten, alles wordt uitgebreid beschreven. In die zin zijn de dagboeken ook ontnuchterend. Ze laten zien dat Plath een gewoon mens was, met haar eigen onhebbelijkheden. Zelfs wie geen gemystificeerd beeld van haar heeft, zal niet weten wat hij leest bij Plaths beschrijving van het neuspeuteren: ‘Soms zit er bloed in het snot, droge bruine korstjes of een plotseling oplichtend helder rood op de vinger die te ruw langs het slijmvlies in je neus heeft geschraapt. God, wat een seksuele voldoening!’.<br /><br />Hoewel de dagboeken uit de periode 1950-1962 zijn, doen ze niet gedateerd aan. In sommige dingen is wel de tijdsgeest te lezen. Bijvoorbeeld in Plaths drang om een man te vinden om te trouwen. Ze voelt het als een verplichting om voor haar vijfentwintigste getrouwd te zijn, maar ze wil niet alleen de huisvrouw van haar man zijn, ze wil een eigen carrière. En ze vindt het moeilijk te verkroppen dat vrouwen geacht worden als maagd te trouwen terwijl mannen dat niet hoeven. Haar feminisme spreekt uit dit soort overtuigingen.<br /><br />Natuurlijk zijn de dagboeken bij tijden deprimerend. Het is vooral triest om te lezen hoe Plath nergens rust kan vinden. Ze sleept zichzelf door een jaar als docente literatuur met de belofte daarna een jaar voor zichzelf te hebben om alleen maar te schrijven. Maar als ze dat jaar vrij heeft raakt ze maar niet aan het schrijven en wil ze weer meer een band met de buitenwereld, door bijvoorbeeld weer te gaan werken.<br /><br />Voor wie van Plaths werk houdt zijn de dagboeken zeker de moeite waard. In de mooie beschrijvingen van bijvoorbeeld nachtelijke wandelingen en haar originele kijk op dagelijkse dingen is haar latere stem al te horen. Ook is het grappig om te zien hoe haar boek De glazen stolp tot in het kleinste detail is opgebouwd uit dingen uit haar eigen leven en hoe ze haar hele leven bezig is met die roman.<br />Daarom zijn de dagboeken ook voor mensen die zelf schrijven mooi en herkenbaar. Haar dagelijkse strijd met het blanco vel, de teleurstelling van afwijzingen, huilbuien van walging bij het teruglezen van oude verhalen, ochtendmisselijkheid uit angst om slecht te schrijven. Maar uiteindelijk komt ze toch altijd weer uit op die allesoverheersende drang tot schrijven: ‘Het allerergst, erger dan wat dan ook, zou een leven zonder schrijven zijn’.<br /><br />4 sterren<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985223308328420?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139850988187629262006-02-13T18:12:00.000+01:002006-02-13T18:16:28.256+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Aan de bak als journalist? Opleiding Journalistiek is een must.</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Babel februari 2005</span><br /><br /><strong>Ze bestaan echt: personeelsadviseurs bij weekbladen die zeggen dat ze 'een zwak hebben voor mensen die in de schoolkrant schreven'. Jammer dus voor die mensen die hun journalistieke ambities pas na hun 16e ontdekten. Gelukkig zijn er ook voor deze mensen nog genoeg mogelijkheden om hun droombaan te bemachtigen. Een van deze mogelijkheden zijn de masters journalistiek die de UvA sinds een paar jaar heeft. Maar het is niet makkelijk om toegelaten te worden tot die opleiding en het afronden van zo'n traject geeft nog geen zekerheid om ook echt de journalistiek in te komen. Hoe moeilijk is het eigenlijk om een voet tussen de deur van de journalistiek te krijgen en wat voegt een afgeronde opleiding journalistiek daar eigenlijk aan toe? </strong><br /><br />Journalist is een vrij beroep. Iedereen met een goede pen en een goed idee kan proberen als freelancer zijn stukken aan bladen en kranten te verkopen. Dat is een goede zet om binnen te komen. Wie regelmatig een stuk geplaatst krijgt, valt op bij de redactie en maakt een goede kans zo door te kunnen stromen. Maar schrijvers die hun brood als freelancer kunnen verdienen, zijn vaak zo aan hun vrijheid gehecht dat ze vaak geen vaste baan meer ambiëren.<br /><br />Wie het freelancen niet zo ligt moet een andere weg vinden. De opleidingen journalistiek zijn daar een prima manier voor. Hoewel veel universiteiten in Nederland sinds enkele jaren ook opleidingen journalistiek aan bieden waren er van oudsher alleen vier hbo-opleidingen journalistiek in Utrecht, Tilburg, Ede en Zwolle. De opleidingen kregen een numerus fixus omdat er zich altijd meer studenten aanmelden dan geplaatst kunnen worden. Dit komt onder andere doordat de meeste mensen er nog steeds een te romantisch beeld van de journalistiek op na houden. Dit geeft het blad <em>De Journalist</em> ook aan in hun onderzoek naar journalisten in Nederland. De meeste beginnende studenten zijn idealistisch over het vak en willen allemaal bij de landelijke media werken. Maar het invoeren van een numerus fixus is ook noodzakelijk in het kader van de krappe journalistieke arbeidsmarkt, om de instroom enigszins te reguleren.<br /><br />Deze problemen hebben de masteropleidingen journalistiek op de UvA niet. Zij hebben geen numerus fixus omdat ze een toelating hebben. In de omschrijving van de master op de UvA-site staat duidelijk omschreven dat de deelnemers 'aantoonbare affiniteit' moeten hebben met het werkveld. Dat wil zeggen dat ze dus al bij kranten, bladen of omroepen moeten hebben gewerkt. Op deze manier zijn ze bekend met de realiteit van het vak. Bovendien zijn deze studenten ouder dan de net van de middelbare school afkomstige eerstejaars op het hbo, omdat ze al een universitaire studie hebben afgerond. Hiermee springt de master Journalistiek en Media handig in op de roep om verbreding en verdieping die steeds meer vanuit de journalistiek komt. De master wil studenten opleiden die in staat zijn om 'ingewikkelde kennis te bevatten en te vertalen voor een breder publiek – of het nu gaat om de ontwikkelingen in de economie, of om de culturele en historische achtergronden van de islamitische wereld', aldus de site.<br /><br />Hierdoor ontstaat er concurrentie tussen de hbo-afgestudeerde journalisten en de academici die de arbeidsmarkt opkomen. De universiteiten breiden hun activiteiten om journalisten op te leiden uit, terwijl de hogescholen hun onderwijsmethoden vernieuwen en hun band met de arbeidsmarkt proberen te versterken. Veel afgestudeerde hbo-ers voelen deze concurrentie aan maken ook de stap naar de universiteit. Hoewel elke universitaire studie een verdieping is op een dergelijke opleiding, bied de UvA ook een master aan voor afgestudeerde journalisten: Journalistiek en communicatiewetenschap. Deze master biedt met name verdieping op het gebied van het gebruik en interpretatie van de diverse (nieuwe) media, en is hierdoor toch essentieel anders dan de master journalistiek en media. Deze master is erop gericht kennis en inzicht te vergroten waardoor de concurrentiepositie op de arbeidsmarkt van de afgestudeerde masters toe zal nemen.<br /><br />Ondanks dit streven geeft het Elsevier beroepenonderzoek nog steeds aan dat de gemiddelde afgestudeerde hbo-er aan de opleiding journalistiek en voorlichting binnen een half jaar een baan op zijn eigen niveau heeft, terwijl dit voor de gemiddelde afgestudeerde geesteswetenschapper (er zijn geen duidelijke cijfers over hoelang dit duurt bij de mensen die een van de masters journalistiek hebben afgerond, al vinden die volgens master coördinator dr. Frank van Vree wel nagenoeg allemaal een baan in de journalistiek) twee keer zo lang duurt.<br />Dat het heel moeilijk is om een concreet profiel van de 'gewilde' journalist te maken geeft ook Martine Rasing, chef redactiesecretariaat van De Volkskrant toe: "Het is een combinatie van meerdere factoren. Je hebt natuurlijk de normale intelligentie van iemand, brede interesse en het talent voor schrijven. Veel mensen die bij ons werken hebben een brede achtergrond, vaak ook wetenschappelijk." Dit klinkt allemaal redelijk algemeen, om op te vallen moet je jezelf profileren: "Iedereen heeft een specialiteit. Wie ergens anders heeft gewoond en veel heeft gedaan heeft natuurlijk meer kans om hier te werken dan iemand die minder heeft gedaan". Maar als jezelf profileren en ervaring opdoen en hebben het verschil uitmaakt, voegt een opleiding journalistiek dan nog wel iets toe? Daar is Rasing duidelijk over: "Behalve de ouderen heeft iedereen hier journalistiek gestudeerd. Dat is wel een must".<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985098818762926?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139850571876425162006-02-13T18:08:00.000+01:002006-02-13T19:45:14.153+01:00<strong><span style="font-size:130%;"><em>Why do people hate America?</em> Roept meer vragen dan antwoorden op<br /></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Babel december 2004</span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/1600/010612.2.gif"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/320/010612.2.jpg" border="0" /></a><strong>Dat veel mensen gevoelens van antipathie koesteren tegen Amerika is niets nieuws. De nasleep van de aanslagen op Amerika van 11 september 2001 heeft voor veel negatieve gevoelens gezorgd. Er zijn sindsdien meerdere boeken verschenen die ingaan op de vraag waarom Amerika in zo’n slecht daglicht staat. Een van die boeken is de internationale bestseller <em>Why do people hate America?</em>. Het boek is dit jaar verschenen in een nieuwe uitgave, en is toe aan zijn achtste druk.<br /></strong><br />“Why do they hate us?”, vraagt een vrouw kort na de aanslagen via de camera van een journalist aan de wereld. Deze vraag, die Amerikanen zichzelf sinds 9/11 wel vaker hebben gesteld, is het uitgangspunt geworden van het boek <em>Why do people hate America?</em> Het is een legitieme vraag, die meteen iets zegt over het gebrek aan inzicht dat Amerikanen hebben in hoe hun acties overkomen op de rest van de wereld. Tot zover dus een veelbelovend begin van een boek dat lijkt in te spelen op actuele gevoelens. Helaas reikt dat veelbelovende begin niet veel verder dan de kaft.<br /><br />Het eerste dat opvalt bij het openslaan van het boek is dat de auteurs Ziauddin Sardar en Merryl Wyn Davies niet Amerikaans zijn, maar Engels. De vraag ‘Why do they hate us?’ is dus ingepikt door twee Britten die meer dan welwillend zijn deze vraag voor de Amerikanen te beantwoorden. En niet alleen dat: ze geven er ook nog eens gratis en voor niets tips en adviezen bij hoe Amerika het beter zou kunnen doen. Aan Europese zelfingenomenheid dus geen gebrek.<br /><br />De auteurs proberen aan het begin van het boek het doel dat ze ermee hebben uiteen te zetten: ‘Our purpose in this book is to argue that hatred is the worst possible basis for human relations, especially between nations’, maar als een erg helder doel klinkt dit niet. Ook wekken ze de indruk dat hun boek goed beargumenteerd is, maar ze geven alvast even een vooruitblik op het traktaat dat komen gaat met de zin: ‘This is not a book about the positives sides of the United States: those looking for a straightforward counterblast to the hatred expressed for America should stop reading now’. En daarmee voel je eigenlijk al een beetje aan welke kant het boek opgaat. Het boek doet namelijk denken aan <em>Stupid White Men</em> van Michael Moore. “Maar dan slechter”, voegt prof.dr. Ruud Janssens, hoogleraar Amerikanistiek, met wie ik in gesprek ging over dit boek, direct toe. “Michael Moore is zelf Amerikaan, dus dan bekritiseert hij in ieder geval nog zijn eigen land”.<br /><br />Vervolgens wordt er in het boek een opsomming van redenen, culturele fenomenen, vlagen geschiedenis en lijsten met militaire interventies en economische manipulaties gegeven. Dit alles om aan te geven dat het bijna onmogelijk is om positief te zijn over Amerika. “Het is een mix van alles en veel dingen zijn niet duidelijk uitgewerkt. Hierdoor is <em>Why do people hate America?</em> een beetje verwarrend en roept het meer vragen dan antwoorden op”, aldus Janssens. “Bovendien zijn er in het boek geen onderzoeken opgenomen die laten zien hoeveel mensen er nu werkelijk negatief denken over Amerika, terwijl die er wel zijn. Er is weinig nieuw onderzoek gedaan in het boek om de onderbouwing te verbeteren, waardoor de argumenten die de schrijvers aandragen een beetje losse flodders worden".<br /><br />Maar misschien wel de belangrijkste kritiek die Janssens heeft op <em>Why do people hate America?</em> is dat hij het boek niet genuanceerd genoeg vindt. “Het is net zoals met die mensen die mensen die de ruiten van de McDonalds ingooien, maar wel een Levi’s spijkerbroek dragen. Blijkbaar kan dat samengaan. Mensen vinden sommige dingen van een bepaalde cultuur niet goed en andere dingen wel. Ze pikken eruit wat ze aanspreekt. Op die manier is de Amerikaanse invloed wel aanwezig, maar niet overheersend. Een cultuur veramerikaniseert niet meteen. Mensen beslissen uiteindelijk zelf wat ze wel en niet accepteren”. Dergelijke nuanceringen zijn in het boek nauwelijks te vinden. Daar wordt vurig gesproken over de wereldwijde culturele overheersing die Amerika constant probeert te verkrijgen en over de expansiedrift die het land zou hebben. Ook dat ziet Janssens anders: “Amerika zit in Afghanistan en Irak en daar willen ze het liefst zo snel mogelijk weg”. Volgens hem zit de Amerikaanse expansiedrang vooral in de economie. “Amerikaanse bedrijven willen winst maken en handelen in het belang van het verkrijgen van winst. Dat ze daarvoor in landen gaan zitten die lagere lonen hebben is misschien niet goed, maar zo werkt het wel”.<br /><br /><em>Why do people hate America?</em> Zit vol met uitspraken en veronderstellingen waar dergelijke nuanceringen op losgelaten kunnen worden. Voor wie een fervent Amerika-hater is en graag nog eens bevestigd wil worden in zijn vooroordelen over alle slechte dingen die Amerika doet, is dit misschien een smakelijk hapje. Wie echter wat meer over het onderwerp wil weten en graag eens nieuwe punten en invalshoeken wil lezen, kan zich bij dit boek de moeite van het lezen besparen.<br /><br /><p align="left">2 sterren<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/1600/010612.1.gif"></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113985057187642516?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139845608276240632006-02-13T16:42:00.000+01:002006-02-13T16:46:48.293+01:00<strong><span style="font-size:130%;">De ménsen worden vaak vergeten in de procesindustrie</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Cursor 23 mei 2002</span><br /><br /><strong>Ondanks tal van beveiligingssystemen voor installaties in de procesindustrie, zoals onder meer olieraffinaderijen, gebeuren er toch nog regelmatig ongelukken. In tegenstelling tot wat tot dusver gedacht werd, blijkt het falen van de beveiligingssystemen vaak organisatorische, in plaats van technische oorzaken te hebben. Dr.ir. Bert Knegtering heeft voor zijn promotie onderzocht hoe je structuur kunt aanbrengen in de toenemende complexiteit van installaties en beveiligingen bij bedrijven zodat eventuele problemen kunnen worden opgespoord en opgelost.</strong><br /><br />“In de procesindustrie is men ten aanzien van veiligheidsmaatregelen nog steeds erg gefocust op technologie en wordt het organisatorische deel nog wel eens onderschat. Een pomp die faalt wordt gezien als een technisch mankement, maar toch blijkt vaak dat het een organisatorisch probleem is, bijvoorbeeld door gebrekkig onderhoud. Het heeft met mensen te maken en daar is men vaak maar weinig mee bezig”, zegt Knegtering.Bert Knegtering (34) studeerde Werktuigbouwkunde aan de TU/e. In 1995 studeerde hij af en vanaf 1996 werkt hij bij Honeywell Safety Management Systems BV in Den Bosch. De keuze voor het onderwerp van zijn promotieonderzoek lag redelijk voor de hand aangezien Knegtering veiligheidsconsultant is in de procesindustrie. “Ik had al een aantal artikelen geschreven over dit onderwerp voor Honeywell, in samenwerking met de TU/e. Daarna ben ik begonnen aan mijn onderzoek aan de faculteit Technologie Management.”Knegtering begint zijn proefschrift met een soort steekproef waarin hij als voorbeeld een overzicht geeft van hoeveel ongelukken er binnen een maand plaatsvonden in de procesindustrie in de hele wereld. In dit overzicht zijn veertien ongelukken weergegeven, waarbij sommige ernstige gevolgen hadden, zoals gewonden, doden of aanzienlijke milieuvervuiling. Het gaat hierbij vooral om ontsnapping van chemische stoffen, explosies en brand. “Er zijn twee soorten instrumentele beveiligingen”, zegt Knegtering. “Automatische beveiligingen en alarmen. Bij automatische beveiligingen wordt bijvoorbeeld in geval van overdruk in een tank automatisch een klep opengedaan waardoor de inhoud van de tank weg kan. In de installatie zitten overal sensoren die signalen doorgeven aan een zogenoemde logic solver. Dit is een computer die automatisch een bepaalde actie aanstuurt als reactie op de door de sensoren afgegeven signalen.” De beveiligingsmanier door middel van alarmen werkt anders. Vaak zijn het meerdere alarmen na elkaar die een signaal geven dat er iets dreigt mis te gaan of mis is gegaan. Het is dan aan de operator, een persoon die de installatie in de gaten houdt, om in te grijpen. En daar gaat het vaak mis. “Veel operators weten lang niet altijd hoe te reageren op een alarm”, zegt Knegtering. “Deze manier van beveiliging is dus afhankelijk van de operator. Er is geen automatische beveiliging, de operator moet ingrijpen en de menselijke factor voor wat betreft zijn betrouwbaarheid is moeilijk in te schatten.”<br /><br /><strong>Levenscyclusmodellen</strong><br />Een bijkomend probleem is dat het steeds moeilijker wordt om procesinstallaties te beveiligen. “De installaties worden steeds groter en complexer en het wordt daarom steeds moeilijker te overzien wat er allemaal mis kan gaan. De beveiligingsinstallaties worden daarom dus óók steeds complexer. Er zijn drie dingen waarmee je rekening moet houden: de complexiteit van de procesinstallatie, de complexiteit van de organisatie en de complexiteit van de beveiliging zelf”, legt Knegtering uit. “Iedere procesinstallatie is uniek. De beveiliging zelf niet, die wordt meestal opgebouwd uit standaardonderdelen. Maar het geheel van delen, de compilatie, maakt ook de beveiliging van elke installatie uniek.” Er is een aantal organisaties dat normen en kwaliteitseisen vaststelt voor de veiligheid van (proces) installaties. Hierbij wordt sinds kort gebruik gemaakt van de zogenoemde ‘safety lifecyclemodels’, levenscyclusmodellen. Dit zijn modellen waarin de levenscyclus van een procesbeveiliging is weergegeven, aangaande het ontwerp en gebruik van deze beveiliging. Op basis van deze levenscyclusmodellen worden eisen gesteld aan alle fasen van de beveiliging. “Het is belangrijk dat iedereen die met een procesinstallatie werkt, weet in welke fase van het levenscyclusmodel hij actief is”, zegt Knegtering. Het model moet volgens de juiste volgorde worden gevolgd om de veiligheid te kunnen waarborgen. Het is dan ook belangrijk dat mensen goed weten hoe ze met de modellen moeten omgaan. De manier van die informatieoverdracht tussen mensen tijdens de verschillende fasen blijkt lang niet altijd goed te gaan. In zijn onderzoek heeft Knegtering dan ook onderzocht hoe die informatiestromen tussen mensen lopen en hoe je kunt nagaan of die stromen kwalitatief wel goed genoeg zijn.<br /><br /><strong>Analysetechniek</strong><br />Een van de onderzoeksvragen van Knegterings onderzoek was: Hoe laat je bedrijven in de procesindustrie op een goede manier gebruik maken van de safety lifecyclemodels?Daaruit vloeit een aantal andere vragen voort, namelijk: Hoe kan een levenscyclusmodel worden gebruikt om de veiligheidsgerelateerde bedrijfsprocessen te verbeteren? Wat houdt elke fase van het model precies in en wat bepaalt de kwaliteit van die fase? Hoe zijn de fases, de kwaliteit en de informatiestromen tussen de fases met elkaar verbonden? En hoe kun je dit alles meten en wanneer weet je of er aanpassingen moeten worden gedaan binnen het safety management? Om antwoord te krijgen op deze vragen heeft Knegtering bij elf bedrijven in verschillende landen en verschillende takken van de procesindustrie case-studies gedaan. Aan de hand van de levenscyclusmodellen heeft hij met de bedrijven geanalyseerd hoe de veiligheid van hun procesinstallaties ervoor staat en wat de kwaliteit van hun safety management is. Dit wordt onder andere gemeten aan de hand van het aantal ongelukken dat bij een bedrijf gebeurt. Op deze manier heeft hij een analysetechniek voor veiligheidsgerelateerde informatie ontwikkeld, de MIR-based SLM analysis technique. (SLM staat voor Safety Lifecycle Management en MIR voor Maturity Index on Reliability-red.) Met deze analysetechniek kan het gehele veiligheidsbeheerssysteem van een procesinstallatie stap voor stap worden gecontroleerd op potentiële problemen. En dat blijkt te werken. “Ogenschijnlijk simpele problemen bleven vaak onopgemerkt voor de organisatie”, zegt Knegtering. “Maar met deze techniek kunnen ze wel goed worden opgemerkt en vervolgens worden opgelost.”<br /><br /><strong>Dubbele job</strong><br />Afgelopen vrijdag verdedigde Knegtering zijn proefschrift. In december 1998 is hij begonnen met zijn promotie. Hij heeft dus ruim binnen vier jaar zijn onderzoek afgerond, maar dat was niet altijd even makkelijk. “Ik ben gaan promoveren naast mijn werk”, zegt Knegtering. “Ik heb in die periode dus eigenlijk een dubbele job gehad. Gelukkig heb ik wel gebruik kunnen maken van de ervaring die ik tijdens mijn werk heb opgedaan voor mijn onderzoek. Dat is een voordeel, ik heb mijn onderzoek in de praktijk kunnen uitvoeren.” Dat ligt dan ook in de lijn van wat hij in de toekomst met de bevindingen van zijn onderzoek wil bereiken. “Ik wil een vertaalslag maken naar de praktijk, bijvoorbeeld door het implementeren van de ontwikkelde analysetechniek in softwarepakketten. Daarbij wil ik nauw blijven samenwerken met mijn collega’s aan de TU/e”, legt Knegtering uit.Naast zijn werk en promotie is Knegtering actief blijven sporten. “Ik doe veel aan zeilen en roeien. Ik ben nog steeds lid van de studentenroeivereniging Thêta. Misschien wel vermoeiend, maar ik denk dat het juist heel goed is om toch in de weekenden iets actiefs te doen. Er echt helemaal uit zijn. Als je dan terugkomt, heb je weer de nodige inspiratie.”/.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113984560827624063?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139844664077168932006-02-13T16:17:00.000+01:002006-02-13T18:45:13.110+01:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/1600/julesdee2stnd.0.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/320/julesdee2stnd.1.jpg" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:130%;">“Je hoeft er geen lijn in te ontdekken hoor!”</span></strong><br /><br /><span style="font-size:85%;">Cursor 2 mei 2002</span><br /><br />Foto: Bart van Overbeeke<br /><br /><strong>“De paus is helemaal vergroeid, omdat hij zichzelf wil pijpen”, roept Jules Deelder terwijl hij voorover buigt om te laten zien wat hij precies bedoelt. Het publiek ligt dubbel en reageert luid op Deelder. De ene keer met ‘oh’s’ die doen verraden dat Deelder misschien wel erg ver gaat, de andere keer klinkt er een ‘respect!’. Je zou het misschien niet meteen denken, maar toch is het optreden van Deelder literatuur. Vorige week donderdag was hij één van de zestien acts op het literaire festival ‘Geen Daden Maar Woorden’ (GDMW) dat in het Gaslab op de TU/e werd gehouden.<br /></strong><br />“Ik ben hier voor het bier!”, zegt een enigszins jolige Bart Haazen, derdejaars student Bouwkunde aan het eind van de avond. De sfeer zit er tegen die tijd al goed in, maar dat was aan het begin van de avond wel anders. Het Gaslab biedt ruimte aan zo’n tweehonderd bezoekers, maar die waren er toen bij lange na niet. Terwijl er langzaamaan mensen binnendruppelen, die allemaal op een veilige afstand van drie meter voor het podium blijven staan, bijt om even voor negen dichteres Tjitske Jansen het spits af. Zij leest haar gedichten voor aan een publiek dat nog moet wennen aan het hele gebeuren. Er wordt gestaan, gezeten, rondgekeken, onderzocht. Er wordt door Jansens voordracht heen gepraat maar ook in stilte geluisterd. Het lijkt alsof de toehoorders nog bezig zijn zichzelf een houding te geven. Jansen leest intussen flink door, het ene gedicht na het andere. “Je hoeft er geen lijn in te ontdekken hoor”, zegt ze bemoedigend tegen het publiek. GDMW is ontstaan in Rotterdam. Daar werd in 1995 het literaire tijdschrift Passionate opgericht. Later werd daar het festival aan verbonden, dat in Rotterdam dit jaar zijn zesde editie gaat beleven. “Het is de bedoeling dat het een landelijk festival gaat worden”, zegt Bert Heemskerk van Passionate, “Vorig jaar was het festival in Utrecht, dit jaar in Eindhoven en volgend jaar willen we verder uitbreiden.” Het festival is in samenwerking met Studium Generale georganiseerd. SG heeft ook het Gaslab als locatie voorgedragen. Het festival was tevens de officieuze ingebruikname van het verbouwde Gaslab. Hoewel het lab lelijk aandoet, met betonnen vloeren en niet weggewerkte buizen, is die rauwe uitstraling perfect voor dit soort evenementen. Als je binnenkomt waan je jezelf bijna op een undergroundfeest.<br /><br /><strong>Literaire snoepdoos</strong><br />Het programma van GDMW is opgebouwd volgens de festivalmanier, met meerdere podia. Twee in dit geval. Een literaire snoepdoos waar iedereen uit kan kiezen wat hij/zij lekker vindt. Beneden staat iets wat door moet gaan voor een hoofdpodium. Hier staan bekende acts, zoals Jules Deelder, Extince en cabaretier Javier Guzman. Een verdieping hoger kan een gevarieerd programma worden gevolgd waarin poëzie, proza, theater, film en animatie aan bod komen. De uitspraak van Tjitske Jansen lijkt van toepassing te zijn op het festival zelf, want toeschouwers kunnen vrij heen en weer lopen om te gaan bekijken wat ze willen zien. Het idee is goed, de uitwerking wat minder. Het programma boven was intiemer en vooral minder luidruchtig dan het benedenprogramma. De toneelmonoloog ‘Morph’ die boven wordt uitgevoerd, gaat over slaap. Het stuk moet bij tijden heel zacht worden gespeeld, en is dan onhoorbaar door de geluiden van beneden die toch door de gesloten deur sijpelen. Dat is jammer. Floor Haakman, die voorleest uit haar boek ‘Oneetbaar brood’ moet hard haar best doen om boven de herrie van beneden uit te komen. “Heel storend”, vindt bezoekster Paulien Oltheten dat. “Vooral als iemand hier een persoonlijke tekst aan het voorlezen is.” Daarnaast was het ook de bedoeling dat de deur van het zaaltje boven dicht bleef tot na elke voorstelling. Toch werd niet voorkomen dat er veel in- en uitloop was. Hoewel GDMW een literair festival is, heeft het meer te bieden dan alleen voordrachten en lezingen die op de traditionele manier worden gebracht, want de snelheid blijft er gedurende de avond in. Zowel door de organisatie, die het programma zo in elkaar heeft gezet dat alle verschillende optredens niet langer dan maximaal vijftien minuten duren, als door de schrijvers zelf, die hun act over het algemeen kort en krachtig neerzetten. Je vervelen is er niet bij. Ook komen veel facetten van de literatuur aan bod. Zo was er Maaike Hartjes, een striptekenares die de lachers op haar hand kreeg met haar autobiografische stripje ‘Maaike’s Dagboekje’. Het stripje werd geprojecteerd op een scherm en verteld door haarzelf. Jogchem Niemandsverdriet bracht interactieve poëzie. Het lijkt inmiddels wel een trend te zijn om poëzie zo flitsend mogelijk te brengen. “Dat klopt”, zegt Heemskerk, “maar het werkt wél. Poëzie is erg populair.” Een aantal van de acts op het festival waren eigen producties, producties gestimuleerd door Studium Generale. De toneelmonoloog ‘Morph’ bijvoorbeeld, over een vrouw met de vermoeidheidsziekte ME, werd speciaal voor GDMW geschreven door Marcel Roelofsma. Hij schreef dit indrukwekkende stuk over zijn vrouw die aan deze ziekte lijdt. Het bovenzaaltje stond tijdens deze voorstelling dan ook vol met mensen die doodstil het gepraat volgden van een vrouw die bijna gek wordt van slapeloosheid. Ook ‘TIU: de omgekeerde wereld van het UIT-bord’ was een eigen productie. TIU bestaat uit de muzikanten Frans van Gastel (zesdejaars Bouwkunde) en Willem Jansen, dichter Ben van der Wel en danser Stefan Ernst. Deze duwde een aantal toeschouwers rood-wit lint in hun handen en zette zo zijn eigen dansvloer af, midden in het publiek. Op drie plekken werd zo een strakke dans uitgevoerd. Totaal anders was de animatie ‘You kissed Lilly’ van striptekenaar Floris Oudshorn. De combinatie van een animatiefilm, vage, ruziënde stemmen en overheersende rockmuziek gingen door merg en been. Verder droeg Trudy van Lokven, studente Bouwkunde aan de TU/e en winnares van de Write Now! schrijfwedstrijd van Passionate, haar winnende verhaal voor.De sfeer kwam er echter pas goed in toen later op de avond de populaire rapper Extince optrad. Hier en daar begon een enkeling mee te dansen. Daarmee werd het literair festival langzaam een literair feest. “Ik vind het heel relaxed”, zegt Stijn Kemper over het festival. “Maar ik kan niet meer vertellen, want Jules Deelder moet nu en voor hem ben ik hiernaartoe gekomen”, vervolgt hij. Zijn aandacht ligt al bij het podium waar Deelder inmiddels opgeklommen is. Deelder pakt het publiek volledig in. De avond wordt afgesloten met cabaretier Javier Guzman, die voor een laatste lachkick zorgt voor de afterparty begint.<br /><br /><strong>Alternatief</strong><br />Het publiek dat op de avond afkwam was vooral jong en redelijk alternatief. Zeker voor TU/e-begrippen. Hoewel de nadruk van het festival op literatuur ligt, waren de bezoekers zeker niet allemaal literatuurfreaks. Iedereen had z’n eigen redenen om te komen kijken. Zoals het bier. “Nee hoor, even serieus”, verbetert Haazen zichzelf. “Ik ben hier omdat ik dit soort lezingen interessant vind. Vooral boven vind ik het leuk. Beneden is het minder, dat is meer populair.” Hoewel de meeste bezoekers beneden stonden, vonden veel mensen dat het programma van boven meer te bieden had. Zo ook Paulien Oltheten: “Ik vind het leuk dat er gewoon verhalen worden voorgelezen. Dat gebeurt niet meer zo vaak. En ik vond de animatie erg leuk om te zien, want ik doe zelf kunstacademie”. Kurt op den Brouw, derdejaarsstudent Bouwkunde, wil ook wel een reactie geven op wat hij van het festival vindt. “Maar ik ben wel dronken”, zegt hij er als waarschuwing bij. “Meestal staan bekende schrijvers in het middelpunt van de belangstelling”, vervolgt hij, “Ik vind het leuk dat hier ook minder bekende schrijvers aan bod komen. Anders zou je niet met hun werk in aanraking komen. Dat is mooi”.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113984466407716893?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-21989744.post-1139843801650511902006-02-13T16:02:00.000+01:002006-02-13T20:32:46.836+01:00<strong><span style="font-size:130%;">Jeroen Willems:</span></strong> <span style="font-size:130%;"><strong>“Ik vind wel dat God foutjes heeft gemaakt".</strong> </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Cursor 14 maart 2002</span><br /><br />Foto: Bart van Overbeeke<br /><br /><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/2117/2231/400/23%20pag2%20Jeroen%20Willems.jpg" border="0" /><br /><br /><strong>Sinds ZT Hollandia begin vorig jaar naar Eindhoven is verhuisd, reist acteur Jeroen Willems (onder andere van ‘Voices’ en ‘Nynke’) dagelijks vanuit zijn woonplaats Amsterdam per trein naar Eindhoven. Zeker deze dagen is hij veel in Eindhoven, want hij is één van de spelers in het toneelstuk ‘GEN [What dare I think]’ dat op dit moment op de TU/e loopt. Toch is hij bewust niet verhuisd naar Eindhoven, want in Amsterdam heeft hij zijn leven.</strong><br /><br />“Nou ja, mijn leven… Ik heb geen leven!”, zegt Jeroen Willems (39). Een grapje, want natuurlijk heeft hij een leven. Toch is het een veelzeggende opmerking van een man die leeft voor toneel, film en regie. “Als ik vrij heb, lees ik nieuwe stukken door. Of werk ideeën uit.” Willems’ leven draait al sinds zijn jeugd om acteren. Zijn ouders speelden toneel en sinds zijn zestiende jaar is ook hij lid van toneelclubs. Daarna ging Willems naar de toneelschool in Maastricht. “Ik wist toen niet precies waarom ik de toneelschool wilde doen. Ik had allerlei romantische illusies over dat vak. Maar als ik naar toneel keek, dacht ik: ‘dat is wat ik wil doen, ik wil ook daar staan’.” Een goede keuze, want Willems is inmiddels een veelgevraagd speler. Naast toneelspelen schrijft hij zelf stukken, hij regisseert, speelt in films en geeft les op toneelscholen.<br /><br />Willems komt dus uit een compleet andere wereld dan het wetenschapsklimaat van de TU/e. Toch is hij nu met het toneelstuk ‘GEN’, een stuk over gentechnologie, hier beland. En wel in het Laboratory of Themo Fluids Engineering. “Ik vind het bijzonder om op die plek te zijn. Het is wel een moeilijke ruimte om in te spelen. Heel richtingloos. Maar het is echt een onderzoeksplek en dat is het stuk zelf ook.” ‘GEN’ gaat over drie genetisch gemanipuleerde mensen die terugkijken op de mensheid zoals die nu is.<br /><br />Maar hoe speel je zo iemand? En hoe speel je iemand waar je misschien niet achter staat? “De essentie is altijd hetzelfde”, zegt Willems. “Je moet altijd onderzoeken waarom iemand zo is, of zo geworden is. Uiteindelijk moet je van die persoon gaan houden. Je moet het lekker vinden dat personage te zijn, al speel je Hitler.” Willems heeft zelf nog geen duidelijke mening over gentechnologie. “Ik ben er niet vóór denk ik”, zegt hij bedenkelijk, “Maar ik vind wel dat God foutjes heeft gemaakt. Er is erg veel ellende in de wereld. Ik wens niet te accepteren dat het leven is zoals het is. Ik heb niet het idee de wereld te kunnen verbeteren, maar kaart wel dingen aan. Zoals in ‘GEN’. Ik hoop dat mensen zich echt dingen gaan afvragen na het zien van ‘GEN’. Aan de andere kant zijn er ook vast wel dingen goed aan gentechnologie. Misschien talmen we er over twintig jaar niet eens meer naar, omdat het dan al gewoon is.” Heeft Willems nog een eigen utopie? “Ik weet niet of ik in utopie geloof. Het is te dogmatisch en ik hou niet van dogma’s. Dat wil trouwens niet zeggen dat ik alles maar accepteer. Ik geloof gewoon meer in samen tot iets goeds komen”.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/21989744-113984380165051190?l=jacquelineverheijen.blogspot.com' alt='' /></div>Jacqueline Verheijenhttp://www.blogger.com/profile/12346660162414457284noreply@blogger.com0