Column Internationale Vrouwendag

Op je hoede zijn

Zinweb 8 maart 2006

Vorig jaar hoorde ik voor het eerst van Internationale Vrouwendag. De radio stond aan en het onderwerp kwam ter sprake. De dj van het programma vroeg zich hardop af of dat nou wel nodig is, zo’n vrouwendag. ”Laten we eerlijk zijn,” zei hij, “vrouwen hebben het in Nederland toch helemaal niet zo slecht?”Natuurlijk. Als je Nederland vergelijkt met landen waar groepsverkrachtingen en steniging normale straffen zijn voor vrouwen, heeft de Nederlandse vrouw het goed. Ook al worden elk jaar in Nederland veel vrouwen het slachtoffer van mishandeling of verkrachting en is er nog steeds geen sprake van gelijke carrièrekansen of lonen. Maar er bleef iets knagen. Er was iets anders dan dit soort feitelijkheden in de uitspraak van de dj, dat me dwars bleef zitten. Het was een aflevering van CSI New York, die me bewust maakte wat het was. Samen met een vriend keek ik hoe een seriemoordenaar Central Park en omgeving onveilig maakte. De CSI-rechercheurs probeerden te reconstrueren wat er was gebeurd, toen een van de vermoorde vrouwen ’s avonds door het park naar huis liep. “Kijk,” zei ik op dramatische toon tegen mijn vriend, “met die angst moeten wij vrouwen leven.” Zonder zijn ogen van het tv-scherm te halen antwoordde hij: “Dat kan toch iederéén gebeuren.” Ik ging rechtop zitten. “Is dat zo?”, vroeg ik hem. “Dus als jij alleen door het donker naar huis moet, ben jij ook bang om verkracht of vermoord te worden? Jij wordt in de kroeg ook vaak in je kont geknepen of op straat door dronken mannen nageroepen?” Hij draaide zijn hoofd van de tv weg en keek me aan. “Nee. Daar sta ik eigenlijk nooit bij stil.” Tevreden zakte ik terug in mijn stoel. Dit was wat mij dwarszat in de mening van de dj. De doorsnee man heeft blijkbaar niet door dat dit soort bedreigingen voor vrouwen heel reëel zijn. Dat vrouwen in hun dagelijks leven altijd op hun hoede moeten zijn. Reden genoeg om stil te staan bij Internationale Vrouwendag. Oók in Nederland.